تیتر امروز

تراژدی دریاچه ارومیه؛ احتضار طولانی و دردناک!

تراژدی دریاچه ارومیه؛ احتضار طولانی و دردناک!

برداشت بی‌رویه از آب‌های زیرزمینی و حفر چاه‌های غیر مجاز در اطراف دریاچه ارومیه با پیشنهاد رئیس دولت نهم و دهم حیات این دریاچه را به خطر انداخت اما در طول سال‌های گذشته بر این دریاچه چه گذشت؟
اخراج اسکوچیچ، پوست خربزه زیر پای فوتبال ایران!
هشدار به کسانی که به دنبال تغییر سرمربی تیم ملی‌اند

اخراج اسکوچیچ، پوست خربزه زیر پای فوتبال ایران!

در فاصله کمی از موفقیت تیم ملی در منامه، انتشار برخی اخبار در مورد پایان کار اسکوچیچ و آوردن یک مربی نامدار، قطعا مثل یک خنجر از پشت برای فوتبال ایران خواهد بود.
"دیدارنیوز" به بررسی فیلم «طلا» می‌پردازد؛

طلا، صرفا اعتراضی در مورد سختیِ زندگی جوانان نیست و خیلی هم در بند به تصویر کشیدن معضلاتشان نیست، آنچه که طلا در سر دارد، تاثیری است که این مشکلات و موانع روی شخصیت آدم­‌های فیلم می­ گذارد. سیر نزولی فیلم از یک ملودرام با رفیق­‌های صمیمی و صمیمیت­‌های آنچنانی، به سمت دعوا‌ها و دزدی­ها و حتی قتل حرکت می­ کند. طلا، هرچند که بهترین فیلم شهبازی نیست و در کارنامه این فیلمساز می­ توان فیلم­‌های بهتری هم یافت، اما قابل انکار نیست که در راستای همان آثار پیشین شهبازی است و نوید یک فیلمساز مولف با دغدغه­‌های اجتماعی و علاقمند به نسل جوان را می­ دهد.

کد خبر: ۲۰۶۶۸
۱۱:۰۷ - ۲۷ بهمن ۱۳۹۷

دیدارنیوزـ ایمان رضایی: همانطور که پیش­ بینی می­ شد، پرویز شهبازی در جدید‌ترین فیلم خودش، طلا، دوباره دست روی قصه­‌ها و معضلات جوانان گذاشته است. این بار، این جمع سرخوشِ طبقه متوسط، در کافه­‌ها جمع می­ شوند و فوتبال می­ بینند، در مورد ایده­‌ها و هدف­‌های خود گپ می­ زنند و رفته رفته با موانعی که پیش­ بینی نمی­ کردند روبه­ رو می­ شوند.

 

ماجرا‌های شهبازی و خلوت ­های جوانان

فیلم شامل چهار شخصیت اصلی است. هرکدام از آن­ها که فیلمنامه، کم و بیش به زندگی شخصی­شان می­ پردازد و تا حدودی برایشان شخصیت پردازی می­ کند، مشغول کاری بوده­ اند و حالا تصمیم گرفته­ اند تا با شراکت یکدیگر، یک رستوران کوچک راه­ اندازی کنند. فیلم می­ توانست به پروسه افتتاح رستوران بپردازد، اما این پروسه­ را خیلی با سرعت و با نگاهی فرعی رد می­ کند تا به مسائل مهم­تری بپردازد. طلا، صرفا اعتراضی در مورد سختیِ زندگی جوانان نیست و خیلی هم در بند به تصویر کشیدن معضلاتشان نیست، آنچه که طلا در سر دارد، تاثیری است که این مشکلات و موانع روی شخصیت آدم­‌های فیلم می­ گذارد. سیر نزولی فیلم از یک ملودرام با رفیق­‌های صمیمی و صمیمیت­‌های آنچنانی، به سمت دعوا‌ها و دزدی­ها و حتی قتل حرکت می­ کند.

ماجرا‌های شهبازی و خلوت ­های جوانان


طلا، هرچند که بهترین فیلم شهبازی نیست و در کارنامه این فیلمساز می­ توان فیلم­‌های بهتری هم یافت، اما قابل انکار نیست که در راستای همان آثار پیشین شهبازی است و نوید یک فیلمساز مولف با دغدغه­‌های اجتماعی و علاقمند به نسل جوان را می­ دهد. چیزی که در کارگردانی پرویز شهبازی به چشم می­ خورد و می­ توان گفت که در این سبک از فیلمسازی نوعی امتیاز محسوب می­ شود، عدم حضور خودنمایی­‌های تکنیکال و ایجاد فضای عجیب و غریب سینمایی برای به تصویر کشیدن جوان­ها است. معمولا فیلمسازانی که قصد پرداخت به معضلات این نسل از جمعه را دارند، دست روی دکوپاژ‌های آنچنانی و فرم­‌های تازه ابداع شده می­ گذارند که نه تنها به پرداخت موضوعشان آسیب می­ رساند، که فیلم را عملا دوپاره و ناهماهنگ جلوه می­ کند. شهبازی، اما درگیر این مسائل تکنکیال در فیلم نشده و فیلمی کوچک، ساده و بی ادعا ساخته که خوشبختانه به ورطه شعاردهی و فریاد زدن پیامش هم نمی­ افتد، چراکه درام به طور جدی شکل گرفته و شخصیت­‌ها و دغدغه­ هایشان، با فضای فیلم و شرایط موجود در فیلم با پرداخت درست، قابل باور و قابل درک­ند.

 

ماجرا‌های شهبازی و خلوت ­های جوانان

مهرداد صدیقیان و طناز طباطبایی که با حضور در دو نقش نسبتا فرعی، کمی از بازی­‌های خوبشان فاصله دارند و در "طلا" چیز خاصی برای ارائه نداشتند، در کنار هومن سیدی که با نقش­‌های جدی، سعی در فاصله­ گیری از تیپ­‌های کمدی و شنگول خود دارد، در مقابل یکی از کنترل شده­‌ترین نگار جواهریان­‌های ممکن حضور دارند. جواهریان که اکثرا در فیلم­هایی مثل "ملبورن"، "اینجا بدون من" یا "حوض نقاشی" به شخصیت­هایی عصبی و احساسی تبدیل می­ شد و با فَوَران احساسات، تیپ­‌هایی خارج از کنترل می­ ساخت، این­بار در طلا، کاملا تحت سلطه و کنترل کارگردان درآمده و با یک بازی نسبتا درونگرا (حتی وقتی یکی از نزدیکانش را از دست می­ دهد)، دیگرخبری از جیغ­‌ها و اشک­‌ها و اکت­‌های عصبی و احساسی­اش نیست و قطعا گامی رو به جلو برای او محسوب می­ شود.


با تمام این­ رعایت استاندارد‌ها و سعی در درست جلوه دادن همه چیز، طلا نمی­ تواند پا از یک فیلم معمولی فراتر بگذارد و با درجا زدن در ایده­‌های فیلمنامه­‌ای خود، تا پایان با یک روایت معمولی و اتفاق­‌های نه چندان شگفت انگیز، مخاطب را دچار هیجان خاصی از لذت هنری نمی­ کند و فیلمی صرفا دغدغه­‌مند و البته محترم و شریف را عرضه می­ کند که در عین سادگی، حرف­‌هایی معمولی از شخصیت­‌هایی معمولی برای گفتن دارد.

 

 

ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
نظر:
تبلیغ شرکت هفت الماس
آکادمی دیدار
بی بی جی
واحد بازرگانی دیدار