"دیدارنیوز" به بررسی فیلم «جاندار» می‌پردازد؛

تم فیلم را کلماتی مانند قتل، ناموس، دادگاه، دعوا، انتقام و امثالهم تشکیل می­دهند. انگار که کارگردان­های اثر تا حدودی تحت تاثیر و علاقمند به سینمای کیمیایی ­هستند. این مسئله علاوه ­بر نوع شخصیت­ها، در جنس دیالوگ­ها نیز احساس می­شود. همچنین فیلم، ادامه دهنده مسیر رئال اجتماعی­های دهه نودی ایران نیز هست. دوربین روی دست، خانه ­ای که لحظه­‌ای آرام نمی­گیرد، فرهنگ کوچه ­بازاری و... که تلفیقی از «قیصر» و «ابد و یک روز» را تحویل مخاطب می­دهد.

کد خبر: ۲۰۰۸۷
۱۵:۵۹ - ۱۶ بهمن ۱۳۹۷

دیدارنیوزـ ایمان رضایی:  به نظر می­رسد هنوز همان فرمول­ فیلمفارسی ­های قبل انقلاب برای به وجد آوردن مخاطب سینمای ایران جواب می­دهد. نگاهی به آغاز فیلم "جان­دار" بیندازیم: عروسی دختر یک خانواده است که شام با تاخیر زیادی هنوز نرسیده است. لحظه ­های ملودرام این عروسی کاملا نوید یک طوفان، پس از این خنده ­ها و رقص­ها را می­دهد. یکی از برادران عروس برای پیگیری وضعیت شام به بیرون می­رود که ناگهان وانت با غذا از راه می­رسد، اما چه کسی در ماشین نشسته؟ برادر خواستگار سابق عروس و برای چه آمده؟ برای به هم ریختن عروسی! درگیری شدیدی شکل می­گیرد و قتلی نیز در این میان اتفاق می­افتد که آغازگر پروسه داستانی فیلم است.

 

شعارهای اجتماعی در قالب فیلمفارسی


تم فیلم را کلماتی مانند قتل، ناموس، دادگاه، دعوا، انتقام و امثالهم تشکیل می­دهند. انگار که کارگردان­های اثر تا حدودی تحت تاثیر و علاقمند به سینمای کیمیایی ­هستند. این مسئله علاوه ­بر نوع شخصیت­ها، در جنس دیالوگ­ها نیز احساس می­شود. همچنین فیلم، ادامه دهنده مسیر رئال اجتماعی­های دهه نودی ایران نیز هست. دوربین روی دست، خانه ­ای که لحظه­ ای آرام نمی­گیرد، فرهنگ کوچه ­بازاری و... که تلفیقی از« قیصر» و «ابد و یک روز» را تحویل مخاطب می­دهد.

یکی از ویژگی‌های فیلمنامه جان­دار، پرده ­برداری از مسائلی­ است که هر بیست دقیقه یک بار، مخاطب را دچار شوک می­کنند. فیلمساز خوب می­داند که چطور فیلمش را از ریتم و تمپو نیندازد، چه در مبحث تکنیکال و چه در پیشبرد فیلمنامه. نکاتی را ناگفته باقی می­گذارد تا ناگهان با دوربین پر تحرک و تدوین متکی بر پلان­های کوتاهش، مخاطب را قلقلک دهد. دیوانه ­بازی‌های برخی شخصیت­هایش نیز دائما مخاطب را منتظر یک طوفان، بعد از آرامش می­گذارد. از این حیث، جان­دار فیلمی محبوب بین عامه مردم و رئال اجتماعی پسندها است. اما آنچه که باید بررسی شود این است که آیا واقعا کافی نیست؟ اینکه دائما روی پرده، سرگذشت آدم­هایی از جنوب شهر را ببینیم که دچار همان مشکلات همیشگی هستند و تفاوتشان با فیلم قبلی فقط نام کاراکترها است، نوید مرگ ایده ­های سینماگرانمان را نمی­دهد؟ البته که جان­دار تا حد راضی کردن مردم در سالن سینما موفق است، اما آیا همین اتفاق، تاثیر در پسرفت سلیقه مخاطب سینمای ایران نیست؟

 

شعارهای اجتماعی در قالب فیلمفارسی

تکثیر چنین فیلم­های عقیم و کم خاصیت، جز تاثیر محدود و سطحی در احساسات مخاطب، هیچ امتیاز مثبتی برای ثبت در تاریخ سینمای ایران ندارد. این­ها فیلم­هایی اند که آرام و بی صدا می­ آیند، می­فروشند و می­روند... بعضا از خود، تکه کلام­ها و داستانک­هایی هم به جا می­گذارند، اما مسیر و عقیده ­ای در کار نیست! هنوز بعد از شصت سال، درگیر دکوپاژ سکانس­هایی هستیم که گنده ­لاتی به پشتی تکیه داده و زنی مظلوم و مفلوک برایش در استکان چای می ­آورد. دیالوگ­هایمان اگر با فریاد و باد کردن رگ گردن ادا نشود، هیچ تاثیری روی مخاطب نمی­گذارند و اساسا فیلم­هایمان هیچ خاصیتی جز خاله­ بازی­های اجتماعی ­ (در واقع اجتماع زده!) ندارند.

 

شعارهای اجتماعی در قالب فیلمفارسی

شاید یکی از معدود جذابیت­های "جان­دار"، بازی متفاوت جواد عزتی در نقش یک آنتاگونیست سنتی است. یک گنده ­لات با زخم­هایی روی صورت و اکت­های کوچه بازاری که کمتر از او دیده بودیم. متاسفانه حامد بهداد و باران کوثری، همان همیشگی­ های معروف­ند و فاطمه معتمدآریا نیز نزدیک به تکرار خود در فیلم "اینجا بدون من" است.

"جان­دار" از دیگر فیلم­های خنثی و فاقد ایده­ جشنواره است که علاوه بر تکرار مکررات همیشگی، هم از چهره ­های همیشگی استفاده کرده و هم روایتی کهنه دارد و هم سوژه­ای تکراری.

تیزر فیلم "جاندار" : 

ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
نظر: