زهرا نژادبهرام، فعال سیاسی اصلاحطلب در یادداشتی با عنوان «شنیدن هنر حکمرانی است» نوشت: شدت گرفتن اعتراضات به معنی عدم دریافت پاسخ مناسب است لذا گشودن راه از سوی حاکمیت الزامی و جدی است.
دیدارنیوز _ زهرا نژادبهرام*:
حکمرانی در شرایط دشوار امروز بیش از هر زمان نیازمند هنر شنیدن است. مدارا، شفافیت و پاسخگویی میتواند دراین مقطع اعتماد اجتماعی را بازگرداند. اگر اعتراضات در چارچوب قانون و با حمایت پلیس برگزار شود، خشونت به حداقل میرسد و فرصتطلبان ناکام میمانند. ایرانیان خواهان زندگی در آرامشاند و این آرامش تنها با احترام به مطالبات و پرهیز از خشونت ممکن میشود.
پس از افزایش بی ضابطه قیمتها، تورم افسار گسیخته و واکنش شهروندان و اصناف به این رشد غیر قابل تحمل، درکنار افزایش مالیاتها و فشار بر دولت بر اقتصاد کشور اعتراضات جدی شکل گرفت که آثار آن همچنان قابل مشاهده است. این اعتراضات پاسخی از سر درد ورنج مردمی است که بااستقامت جنگ دوازده روزه تحمیلی به آنها را طی کردهاند، بیانگر نوعی نگرانی برای زندگی است!
هنر حکمرانی در چنین شرایطی اصلاح وضعیت مورد اعتراض در کنار شفافیت در عملکرد به همراه ایجاد فرصت برای شنیدن است. حکمرانی که منطبق برایجاد ثبات در رفتار سیاسی و پاسخگویی به شهروندان باشد نیازمند هنرمندی از جنس مدارا و رواداری است. واکنشهای تند و بی توجهی به خواست معترضین بستری برای گسترش مطالبات بر زمین مانده ایجاد میکند.
در این شرایط به رغم تلاش ریس جمهور پزشکیان برای پاسخگویی به اعتراضات اقتصادی اصناف، اما عدم شنیده شدن صدای شهروندان نتوانسته گره کار را بگشاید! اگر چه تنوع خواستهها و مطالبات متعدد بر زمین مانده امکان جمع شدن همه موارد دریک بستر را ممکن نمیکند، اما باید راهی برای گفتوگو جستوجو کرد!
شدت گرفتن اعتراضات به معنی عدم دریافت پاسخ مناسب است لذا گشودن راه از سوی حاکمیت الزامی و جدی است. این مهم فارغ از تلاش دشمنان بیرونی برای گل آلود کردن فضا و تشدید تعارضات و به خشونت کشیدن آن است؛ چرا که دشمن همیشه درمقام دشمنی گام بر میدارد، اما، هنر حاکمیت این است که با صبوری در همه سطوح به شنیدن عادت کند.
*هم اکنون، بیش از یک سال و اندی است که دولت از گشوده شدن اینترنت و رفع فیلترینگ سخن میگوید، اما تحقق پیدا نمیکند!
* بیش از چند ماه است که لایحه بر زمین مانده نفی خشونت علیه زنان، که توسط مجلس تغییر محتوایی یافته و مورد تایید مردم و دولت نیست در انتظار باز پس گیری است؛ اما اتفاقی نمیافتد و لایحه ذکر شده در کمیسیون اجتماعی طرح میگردد!
*بیش از یک ماه است که مردم درگیر قانونی موسوم به کاهش جرایم مالی با مسئله کاهش مهریه و عدم جرم انگاری برای پرداخت آن از سوی مجلس هستند و هیچ اقدامی از سوی دولت در نفی آن صورت نمیگیرد.
*بیش از یکماه است که دلار با سرعت نجومی در حال افزایش است و هیچ کانونی جلوی آن را نمیگیرد.
*و در نهایت پس از سخنان ریس جمهور پزشکیان در ماه گذشته مبنی بر برای ادغام سازمانها ومبنا قرار دادن کار آیی برای دریافت بودجه؛ ناگهان در لایحه ارسالی دولت به مجلس برای سال آینده با رشد عجیب بودجه برخی نهادها که گزارش عملکردی ندارند یا نمیتوانند داشته باشند، روبهرو میشویم.
درهمین راستا فشار تورم افسار گسیخته گام به گام زندگی ایرانیان را درسخترین شرایط قرار میدهد و دست اندرکاران دولت و مجلس با نوعی سکوت همراه هستند که معنایی خاص برای شهروندان دارد؛ و در نهایت دولت با طرح جدید حمایت از معیشت خانوار گامی برمیدارد که شاید باید پیش ازآن این کار را به انجام میرساند!
به واقع در پس این همه فشار، اعتراضات باید سرکوب شود یا شنیده شود!
سوال اصلی اینجاست که اگر دامنه اعتراضات در برخی موارد به خشونت راه پیدا میکند نبایستی به دنبال روشهای صلح آمیز و گفتگویی روان شد؟ به راستی مگر نه آنکه حاکمیت در نقش نماینده مردم وظیفه اش پاسخگویی و شفافیت و شنیدن است؛ پس چرا به برخی عناصر اجازه خشونت داده میشود؛ استفاده از قدرت در برابر واکنشهای اعتراضی شهروندان نه به صلاح کشور و نه به صلاح حاکمیت است!
از این رو از آنجا که انتظار خودداری از حاکمیت بیش از شهروندان است میبایستی راهی بجز صبوری را انتخاب نکنند. برخی واکنشها از سوی بخشهایی از حاکمیت موید کم صبری و بی توجهی به معترضین است؛ لذا ضروری است برای کاهش آلام شهروندان و جلوگیری از گسترش رفتارهای خشونت آمیز حاکمیت راهی متفاوت را جستوجو کند. تجارب کشورهای دیگر در برابر اعتراضات شهروندان شاید بتواند در انتخاب راه موثر باشد. مثلا در برخی از کشورها هر هفته معترضین به رغم خواست حاکمان در محکومیت جنایت اسراییل در غزه به خیابان میآیند. در همه دنیا صنوف و برخی شهروندان در اعترض به شرایط زندگی خود به خیابان میآیند، اما همه آنها در چتر حمایتی پلیس قرار میگیرند. برای آنکه اعتراضات به خشونت کشیده نشود و گروههای مختلف در برابر هم قرار نگیرند.
اگر پلیس با توجه به اصل ۲۷ قانون اساسی که اجازه تجمع را برای همه ایرانیان فراهم کند و با ایجاد چتر حمایتی در کنار آنها باشد، یقینا بروز خشونت به حداقل میرسد.
ازاین رو برای پیشگیری از خشونتهای آتی و آرام سازی شرایط، میتوان با فراهم ساختن بستر حمایتی برای اعتراضات، هر چند از سوی برخی شدید باشد، فضای امنی برای شهروندان ایجاد کرد تا فرصت برای فرصت طلبان به حداقل برسد.
امید است تصمیم سازان و تصمیم گیران با ایجاد فرصت برای معترضین برای بیان اعتراض و ایجاد امکانات لازم برای آرامش اجتماعی و بکار گیری شیوههای مناسب در پاسخگویی به آنها فضای ارتباطی جامعه را مسدود نسازند.
هر گونه خشونت از سوی صاحبان قدرت فرصت را برای ستیزه جویان و دشمنان ایرانیها بیشتر میکند. با پرهیز از خشونت و احترام به خواست معترضین فضا را برای آنها مسدود کنید. راه کاهش خشونت و بحران، شنیدن صدای مردم، شفافیت و حمایت قانونی از اعتراضات است.
از این رو پیشنهاد میشود کمیتهای متشکل از نهادهای مرتبط برای گفتوگو با معترضین از سوی حاکمیت شکل بگیرد و برای آسیب دیدگان دلجویی شود. در کنار آن با شفاف کردن اقدامات دولت در بودجه و سایر بخشها و کاهش فشار اجتماعی از سوی مجلس راه ارتباط با معترضین هموار شود.
*فعال سیاسی اصلاحطلب
