آنچه رژیم اسرائیل در غزه و لبنان کرده و میکند، نه در تاریخ جنگهای فلسطین و اسرائیل سابقه دارد، نه در تاریخ جنگهای معاصر میتوان مشابهی برای آن یافت.
دیدارنیوزـ *کامبیز نوروزی: آنچه رژیم اسرائیل در غزه و لبنان کرده و میکند، نه در تاریخ جنگهای فلسطین و اسرائیل سابقه دارد، نه در تاریخ جنگهای معاصر میتوان مشابهی برای آن یافت.
کشتار مردم غیرنظامی با نقض تمام معیارهای انسانی و حقوق بشری و حقوق بینالملل جنگ در وسیعترین سطح ممکن در حال وقوع است. غزه با دو میلیون جمعیت بی دفاع در برابر پیشرفتهترین و مرگبارترین سلاحها و تجهیزات نظامی اسرائیل از آثار حیات تهی میشود. مرگ در ویرانههای غزه پایکوبی میکند. لبنان زیر آتش اسرائیل تجربهای تازه از خون و مرگ را میگذراند. اسرائیل برای کشتن یک نفر ده خانه را خراب میکند و صد نفر را به دیار نیستی میفرستد.
خون کودک و زن و پیر و جوان و بیمار را میریزد. ماندگان را از آب و غذا و دارو محروم میکند. هیچ مرزی برای کشتن و ویرانگری نمیشناسد و همچنان ادامه میدهد.
جهان، اما ساکت است
اروپا و ایالات متحده آمریکا از گل نازکتر به اسرائیل نمیگویند. آنها چندان بدشان نمیآید از آنچه اسرائیل با مردمان غزه و لبنان میکند. طبیعیاست. آنها منافع خود را میجویند. حتی اگر قرار باشد این منافع در جنگی هولانگیز از چشمههای خون فلسطینیها و لبنانیها بیرون بیاید.
اسرائیل مجاز است در جنگی که لااقل تاریخ معاصر به خود ندیدهاست هر جنایتی را به خونینترین شکل خود مرتکب شود.
شگفتا! یحیی سنوار که میگویند طراح عملیات ۷ اکتبر و کشته شدن ۱۲۰۰ اسرائیلی بوده، به همراه دیگر اعضای حماس شایسته مرگاند، اما نتانیاهو و ارتش اسرائیل که ۴۲ هزار نفر را کشتهاند مستحق تشویق و حمایت!
رژیم حاکم بر اسرائیل سرخوش و سرمست از آنچه بیرحمانه در یک سال گذشته کردهاست سرکشتر از هر زمان به دنبال تفوق و تسلط و توسعه قدرت بیشتر در خاورمیانه است و از همراهی متحدان غربیاش هم نگران نیست.
با اینهمه در زیر پوست قدرتنماییهای جنایتبار اسرائیل با هواپیماهای جنگی مدرن، بمبهای سنگرشکن و سربازانی تا ریشه دندان مسلح، ضعف و ترسی شگفت پنهان شدهاست. آنها مدرنترین و مرگآورترین تجهیزات نظامی را علیه مردمی به کار گرفتهاند که نه قدرت دفاعی دارند، نه سلاحی موثر.
برای کشتن یک دو سه نفر چندین هواپیما بلند میکنند و ۲۰۰ تن بمب میریزند. در چنین کارزار نابرابری آنکه قدرتمندتر است به شکلی پارادوکسیکال خود را ترسیده و مرعوب میبیند. این ترس او را به جنایتهای جنونآمیز بیشتر میکشاند
پهپادی که تصویر آخرین لحظههای زندگی یحیی سنوار را ثبت میکند با یک تکه چوبی که سنوار به سمت آن پرتاب میکند مورد حمله قرار میگیرد. گویی نبرد چوب است با پهپاد. سنوار در نفسهای آخر هم دست از مبارزه نمیکشد. این تصویر سندی تمامنماست از نابرابری جنگی که در آن اسرائیل با آن همه تجهیزات جنگی در برابر مردمان و مبارزانی صفآرایی میکند که با دست خالی میجنگند. مردمانی که از همه جهان چیزی نمیخواهند، جز اندکی خاک؛ خاکی که از آن خودشان بود و اشغال شد.
جهانی که بوی تند خون را نمیشنود، میدان را برای خونریز قُرُُق میکند.
*حقوقدان
