تیتر امروز

کاهش غبار از روز چهارشنبه
طوفان در عراق؛ ریزگرد در ایران

کاهش غبار از روز چهارشنبه

برداشت بی رویه از آب‌های سطحی و سدسازی در ایران و کشور‌های همسایه به ویژه عراق و ترکیه سبب شده منطقه میزبان پدیده‌ای به نام ریزگرد باشد که هر سال شدت آن بیشتر هم می‌شود.
کیفیت شرایط کودک در گروی وضعیت خانواده
به مناسبت روز خانواده

کیفیت شرایط کودک در گروی وضعیت خانواده

خانواده اصلی‌ترین نهاد اجتماعی که هر انسانی نیاز به داشتن  و حضور بدون شرط آن را دارد و حتی در اهمیت این روز مجمع جهانی سازمان‌ملل بر اساس قطعنامه شماره ۲۳۷/۴۷ که در تاریخ ۲۰ سپتامبر سال ۱۹۹۳...
وفات عارف زلال و  خطیب آرام
به یاد سیدعبدالله فاطمی‌نیا

وفات عارف زلال و خطیب آرام

مرحوم آیت‌الله سیدعبداالله فاطمی‌نیا که به تازگی وفات کردند، ما را به یاد مرحوم استاد داود فیرحی انداخت و معدود نخبگانی از این دست که مصداق این بیت از عرفی شاعر هستند؛ "چنان با نیک و بد سرکن...

موقعیت باقر

حسام الدین قاموس مقدم در یادداشتی درباره حواشی حول قالیباف نوشت: نگارنده، جایی حوالی سال ۶۱ مانده است و امروز تماشاگر آن رزمنده ۲۱ ساله فرمانده تیپ امام رضا (ع) و لشکر ۵ نصر خراسان است که یقه رئیس ۶۱ ساله پارلمان را گرفته و از او جواب می‌خواهد.

کد خبر: ۱۲۷۸۳۱
۱۴:۳۰ - ۰۱ ارديبهشت ۱۴۰۱

موقعیت باقر

 

دیدارنیوز ـ حسام الدین قاموس مقدم*: «دعا کنید که خداوند شهادت را نصیب شما کند. زمانی فرامیرسد که جنگ تمام می‌شود و رزمندگان سه دسته می‌شوند: دسته‌ای به مخالفت با گذشته خود برمیخیزند و از گذشته خود پشیمانند. دسته‌ای راه بی تفاوتی را برمیگزینند و در زندگی مادی غرق می‌شوند و همه چیز را فراموش می‌کنند. دسته سوم به گذشته خود وفادار می‌مانند و احساس مسئولیت می‌کنند که از شدت غصه‌ها و مصائب دق خواهند کرد. پس، از خدا بخواهید با وصال شهادت از عواقب زندگی بعد از جنگ در امان بمانید، چون عاقبت دو دسته اول ختم به خیر نخواهد شد و جزء دسته سوم ماندن سخت و دشوار خواهد بود.»

امروز، ۳۹ سال بعد از آن پیش بینی تلخ و دقیق حمید باکری که «مجنون» هنوز پیکرش را به ما برنگردانده، همسر و فرزند و داماد یکی از همان آدم‌های باقیمانده از جنگ، کالسکه به دست و تخت به دوش، از ترکیه بازگشته اند و داستان شده است.

شاید بگویند به طرف چه ربطی دارد که زن و بچه اش فلان کار را کرده اند؟ اولا اگر قرار بود کار‌های دور و بری‌های ما به ما ربطی نداشته باشد، چرا قانون اساسی این مملکت گفت مسئولان باید علاوه بر اموال خود، اموال خانواده شان را هم قبل و بعد از قبول مسئولیت اعلام کنند؟ ثانیا چرا آنجا که منافعی است، فرزندان آقایان، نام خانوادگی خود را با صدای بلند اعلام می‌کنند، ولی الان که بلوا به پا شده، نام خانوادگی ملاک نیست و گناه فرزند را پای پدر نمی‌نویسند؟ ثالثا وقتی زندگی و سرنوشت زن و بچه مردم به مسئولان ربط دارد و برای تک تک حرف‌ها و کارهایشان باید طبق سلیقه آقایان عمل کنند، چرا زندگی و سرنوشت زن و بچه خود مسئولان به آنان ربطی نداشته باشد؟

موقعیت باقر
نگارنده این سطور، چندان در قید این نیست که وسط این جنگ نابرابر که مردم صورتشان را با سیلی سرخ نگه می‌دارند و نان نسیه می‌برند مبادا فرزندشان فردا که می‌خواهد به مدرسه برود، بخاطر نخوردن صبحانه غش کند و آبرویش پیش همکلاسیهایش برود، رئیس مجلس مملکت با همه شعار‌های حمایت از تولید ملی و مدیریت جهادی و ۹۶ درصدی و فلان، وسایل مورد نیاز نوه دردانه اش را از ترکیه تهیه می‌کند.

نگارنده حتی کاری به این ندارد که همسر و دختر و داماد رئیس پارلمان، چگونه در شرایطی که آن ۹۶ درصد مورد تاکید پدر، حسرت یک سفر معمولی به همین قم و مشهد و شیراز و اصفهان را دارند، در حالیکه مجموع موجودی بانکی خانواده در سال ۹۶ حدود ۳۷ میلیون تومان بوده، امروز توانسته اند با دلار حدود ۲۸ هزار تومان به ترکیه بروند، اقامت کنند و خرید هم داشته باشند.

نگارنده، کاری به آن دعوا‌ها و ادعا‌های گازانبری و لوله کردن و فایل صوتی و املاک نجومی و حساب و کتاب‌های شهرداری هم ندارد.

نگارنده، نمی‌خواهد به نامه امیرالمومنین به مالک اشتر یا نهادن آهن گداخته در دست عقیل هم بپردازد.

نگارنده، جایی حوالی سال ۶۱ مانده است و امروز تماشاگر آن رزمنده ۲۱ ساله فرمانده تیپ امام رضا (ع) و لشکر ۵ نصر خراسان است که یقه رئیس ۶۱ ساله پارلمان را گرفته و از او جواب می‌خواهد. اینجا، آن نقطه‌ای است که سردار دکتر محمدباقر قالیباف، بیش از هر کس باید پاسخگوی آن باقر جوانی باشد که روزگاری همرنگ و همنفس و همنشین احمد کاظمی و قاسم سلیمانی و مهدی باکری و ابراهیم همت و حسین خرازی و علی صیاد شیرازی بود.

موقعیت باقر

باقر، امروز با دست‌های بسته غواصان و چشم‌های زیبای «حسن» درگیر است؛ چشمان دریایی تخریبچی کربلای ۴ که وقتی بر خاک شلمچه افتاد، فقط ۱۵ سالش بود و تازه اول چشیدن طعم زندگی. امروز، باقر با این بغض بجامانده از حسرت یک وداع ساده دست به گریبان است: «سخت‌ترین روز‌های من آن روز‌هایی بود که درست در شلمچه نشسته بودیم با همه آن نفراتی که آنجا بودیم، اما بخاطر شرایط خط امکانش نبود و نمی‌توانستیم با هم وداع و خداحافظی کنیم. من هم فرمانده لشگر بودم و دوست داشتم برادرم را در بغل بگیرم، ولی نمی‌توانستم و سزاوار نبود. باید با همه خداحافظی می‌کردم که بخاطر شرایط خط امکانش نبود. نمی‌دانم بگویم تلخ، شیرین، چه بگویم؟ حسن آنقدر مرا نگاه کرد که من او را یک لحظه در آغوش بگیرم، ولی خدا شاهد است اصلا بخاطر بچه‌هایی که آنجا بودند و من فرمانده لشگرشان بودم، امکانش نبود ... به من اطلاع دادند که جنازه برادر شما پیدا شده است. من رفتم و گفتم حداقل آن موقع نشد همدیگر را ببینیم، حالا شهید شده جنازه اش را ببینم. رفتم وارد شدم. دیدم حدود دویست تا سیصد نفر از خانواده‌ها آنجا جمع شده اند و همه منتظر جنازه‌های شهدای خودشان هستند. به همه گفتند این آقای قالیباف فرمانده لشگر نصر است. حالا شما تصور کنید جنازه برادرم را آوردند بیرون و همه آرزوی من این بود که یک بار او را ببوسم، ولی وقتی دیدم آن خانواده‌های شهیدی که جنازه‌ای ندارندو من را نگاه می‌کنند، نتوانستم …»

موقعیت باقر

موقعیت باقر

باقر، امروز مانده است که در جدال با بوی سوختگی گوشت کمر آن رزمنده آذری در والفجر ۱، طرف چه کسی را بگیرد؟ «عملیات والفجر ١ بود. در ارتفاعات ١١٢ و ارتفاعات فوقی، لشگر ما در کنار لشگر عاشورا عملیات انجام می‌دادند. در گرگ و میش صبح به سمت خط حرکت کردیم. لشگر عاشورا معبر را باز کرده بود و ما باید عملیات را از آن مسیر ادامه می‌دادیم. وقتی داشتیم از معبر عبور می‌کردیم دیدم یک رزمنده مجروح شده و در حالیکه دمر روی زمین افتاده بود، زانوهایش را در بغل گرفته و پشتش هم در حال سوختن بود به طوریکه بوی سوختگی گوشت کاملا به مشام می‌رسید. اول فکر کردم که شهید شده. همانطور که با بچه‌های اطلاعات عملیات و تخریب می‌رفتم به آن‌ها گفتم که لااقل او را از معبر بلند کنند، اما وقتی که با بچه‌ها به سراغش رفتیم با زبان آذری شروع به صحبت کرد. وقتی فهمید ما آذری بلد نیستیم به فارسی گفت که دست به من نزنید و از همین مسیر بروید. به او گفتم که ما می‌رویم و راه را بلدیم، ولی می‌خواهیم به تو کمک کنیم. اجازه نداد، چون نمی‌خواست وقفه‌ای در عملیات ایجاد شود. این درحالی بود که تیر به شکمش اصابت کرده بود و، چون در کوله‌پشتی‌اش آر پی جی بود، خرج آن آتش گرفته بود و تمام پشت این برادر بسیجی را سوزانده بود، ولی این عزیز اصلا ناله نمی‌کرد و از کسی تقاضای کمک نداشت. با این حال و با وجود مخالفت او از دو تا از بچه‌ها خواستم که او را بلند کنند و به عقب ببرند.»

باقر، امروز نمی‌داند با زنگ آشنای صدای حاج قاسم در ارتفاعات گولان چه کند؟ «.. خلاصه دعوا شد! من دیدم آن‌ها دارند همدیگر را می‌زنند، بیل را رها نکردم و ادامه دادم و راه آب را باز کردم! حاج قاسم را انداخته بودند روی ماشین و حسابی او را میزدند. کمی گذشت و آن‌ها نسبت به ما حدس‌هایی زدند. خلاصه بعد از کتک کاری رفتند. از آن موقع هر وقت حاج قاسم را می‌بینم می‌گوید تو آن موقع سیاستمداری کردی و با بیلت به کمک ما نیامدی! من هم می‌گویم ما رفته بودیم جوی باز کنیم... نرفته بودیم دعوا کنیم که.» و‌ای کاش سیاستمدار نمی‌شد.

موقعیت باقر

باقر، امروز دارد نگاه می‌کند که چقدر روزی شبیه آقا مهدی باکری بود؛ هر دو شهردار بودند، هر دو رزمنده بودند و هر دو برادرشان را بی وداع در پشت خاکریز رها کردند و حالا نمی‌داند به این سوال چه جوابی بدهد که کمپوت نخوردن آقا مهدی در میانه جنگ سخت کجا و این بساط کالسکه ترکیه‌ای در میانه جنگ اقتصادی کجا؟ «یک روز گرم تابستان، شهید باکری از محور به قرارگاه بازگشت. یکی از بچه‌ها که تشنگی مفرطش را دید، یک کمپوت گیلاس خنک برای ایشان باز کرد. مهدی قدری آن را در دست گرفت و به نزدیک دهان برد که ناگهان چهره اش تغییر کرد و پرسید: امروز به بچه‌های بسیجی هم کمپوت داده اید؟ جواب دادند: نه، جزء جیره امروز نبوده. مهدی با ناراحتی پرسید: پس چرا این کمپوت را برای من باز کردید؟ گفتند: دیدیم شما خیلی خسته و تشنه اید و گفتیم کی بخورد بهتر از شما. مهدی با خشم پاسخ داد: از من بهتر، بچه‌های بسیجی اند که بی هیچ چشمداشتی می‌جنگند و جان می‌دهند. پاسخ شنید: حالا باز کرده ایم، بخورید و به خودتان اینقدر سخت نگیرید. مهدی گفت: خودت بخور تا در آن دنیا جوابگو باشی!»

موقعیت باقر

باقر، امروز با همین خاطره‌ای که خودش منتشر کرده درگیر است؛ ما که نشنیده بودیم: «یکی از کارمندان شهرداری ارومیه می‌گفت تازه ازدواج کرده بودم و با مدرک دیپلم دنبال کار می‌گشتم. از پله‌های شهرداری می‌رفتم بالا که یکی از کارکنان شهرداری را دیدم و ازش پرسیدم آیا اینجا برای من کار هست؟ تازه ازدواج کردم و دیپلم دارم. کاغذی از جیبش درآورد و امضاء کرد و داد دستم گفت بده فلانی، اتاق فلان. رفتم و کاغذ را دادم دستش و امضاء را که دید گفت چی می‌خوای؟ گفتم: کار. گفت: فردا بیا سر کار. باورم نمی‌شد. فردا رفتم مشغول شدم. بعد از چند روز فهمیدم اون آقایی که امضاء داد شهردار بود. چند ماه کارآموز بودم بعد یکی از کارمندان که بازنشسته شده بود من جای اون مشغول شدم. شش ماه بعد جناب شهردار استعفاء کرد و رفت جبهه. بعد از اینکه در جبهه شهید شد یکی از همکاران گفت توی اون مدتی که کارآموز بودی و منتظر بودیم که یک نفر بازنشسته بشه تا شما را جایگزین کنیم، حقوقت از حقوق جناب شهردار کسر و پرداخت می‌شد. این درخواست خود شهید بود.»

و باقر، امروز حتی به این پارچ قرمز پلاستیکی ساده که روزگاری کنار عزیزترین‌های این سرزمین از آن آب می‌خورد، بدهکار است.

موقعیت باقر

موقعیت باقر، حقیقتا موقعیت سختی است. بر خلاف موقعیت مهدی‌ها و قاسم‌ها و احمد‌ها و هزاران جان نورانی و پاک که قرار بود اگر روزی در این خاک نبودند، باقر‌ها حواسشان به مملکت باشد. قرار بود در سایه خیال راحت و سفر آسوده و کالسکه خریدن زن و بچه آدم‌های بعد از جنگ، آن جانباز اعصاب و روان هم که هنوز انگار قطعنامه ۵۹۸ در خانه اش امضا نشده و هنوز هم هر لحظه در سرش «مهمات نیست» و «خاکریز‌ها دارند سقوط می‌کنند» و «بچه‌ها در کانال کمیل زیر آتشند»، خیالش راحت باشد که کسی حواسش به زن و بچه او هست؛ زن و بچه‌ای که سالهاست بابت جنون گاه و بیگاه مرد خانه شان از در و همسایه حرف شنیده اند.

باقر، شاید امروز بیشتر از هر وقت دیگری کامش از تلخی این پیشگویی حمید باکری تلخ باشد که «زمانی فرامیرسد که جنگ تمام می‌شود و رزمندگان سه دسته می‌شوند ...»

*روزنامه‌نگار

ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
نظر:
بنر شرکت هفت الماس صفحات خبر
رپورتاژ تریبون صفحه داخلی
شهرداری اهواز صفحه داخلی