تیتر امروز

گفتگو با لطف‌الله میثمی؛ چریک باهوش در محاصره!
تنگنا برنامه سوم- بخش اول

گفتگو با لطف‌الله میثمی؛ چریک باهوش در محاصره!

«تنگنا» عنوان برنامه‌ای از مجموعه رسانه‌ای دیدار است که به گفتگوهای صریح با سیاستمداران ایرانی در مورد زندگی سیاسی آن‌ها اختصاص دارد. لطف‌الله میثمی میهمان سومین برنامه تنگنا بوده است.

فردا در تقویم رسمی ایران روز پدر است. مطلب حاضر نگاهی دارد به وضعیت پدران ایرانی در شرایط دشوار اقتصادی و اجتماعی امروز ایران و تنگناها و دغدغه‌های بسیاری که با آن مواجهند.

کد خبر: ۸۲۸۲۶
۱۹:۰۴ - ۰۶ اسفند ۱۳۹۹

پدران ایرانی؛ مظلوم و در حاشیه

دیدارنیوز _ امیر دبیری مهر: پیشاپیش روز پدر بر پدر‌های متمول و برخوردار و ثروتمند که درآمد ماهانه بیش از ۲۰ میلیون تومان دارند مبارک باشد. زیرا با شرایطی که در ایران به برکت تدبیر و جهان ستیزی ایجاد شده خانواده ۵ نفره با درآمد زیر ۲۰ میلیون تومان از رفاه نسبی برخوردار نیستند. از صمیم قلب آرزو می‌کنم روزگارتان برقرار و بهتر از امروز باشد و امیدوارم با تقدیر نیکو و تدبیر صحیح آیندگان تعداد شما در این سرزمین روز به روز بیشتر شود.

اما قرار نیست با یک تبریک خشک و خالی به شما، از کنار فشار‌های سنگینی که این روز‌ها بر بالغ بر ۱۵ میلیون پدر مظلوم و گمنام ایرانی وارد می‌شود بگذریم و روز از نو روزی از نو. روی سخنم از ۲۷ میلیون خانوار ایرانی دست کم با پدرانی است بخاطر عدم انجام وظیفه حاکمیت و دولت و نهاد‌های ناکارآمد و فرسوده اداری و آموزشی و ... تحت سنگین‌ترین فشار‌های اقتصادی و اجتماعی و روانی هستند. قرار نبوده و شرط انصاف و عدالت نیست که پدران ایرانی تا این حد و بیش از اندازه برای جایگاه پدری تلاش کنند. هر انسانی چه پدر چه مادر باید حداکثر هشت ساعت کار کند هشت ساعت بخوابد و استراحت کند و هشت ساعت به فراغت و تفریح و آموزش و پرورش و خودسازی بپیردازد. اما من می‌بینم که پدرانی از ۵ و ۶ صبح با چشمانی خواب آلود از خانه بیرون می‌روند، سوار بر موتور، درون مترو و اتوبوس و تاکسی یا خودرو‌ای که با وام و اقساط سنگین خریداری شده و تا پاسی از شب، شاید ساعت نه یا ۱۰ می‌دوند و سختی می‌کشند تا سفره خالی در خانه خود نبییند تا شرمنده شهریه‌های آموزشی و هزینه‌های حداقلی فرزندان خود نباشند و از مهمتر راضی نمی‌شوند لقمه و نان حرام به خانه بیاورند. در کشوری که بار همه مسئولیت‌ها اعم از امنیت و رفاه و سلامت و تربیت فرزندان بر عهده پدر است؛ حکومت سالهاست این مسئولیت‌ها را در حد توان محدود و نارسای خود انجام می‌دهد. اما نقش حاکمیت کافی نیست، زیرا اگر کافی بود پدران ایران زمین این چنین تحت فشار نبودند؛ مجبور نبودند شهریه برای تحصیل و آموزش فرزندانشان پرداخت کنند. مجبور نبودند برای عبور و مرور فرزندانشان و برای رفع نگرانی از خطرات گوناگون این حجم هزینه سرویس و تاکسی و بنزین و .. بدهند. محبور نبودند برای تامین معاش و مایحتاج اولیه خانواده آنقدر کار کنند تا جسم و روح خسته خود را به خانه برسانند و نتوانند ساعاتی را به خوشی در کنار خانواده بگذرانند. مجبور نبودند بخاطر نبود نظام فراگیر بیمه همیشه نگران هزینه‌های احتمالی درمان و بهداشت خانواده خود باشند. مجبور نبودند ضمن پرداخت شهریه‌های سنگین دانشگاه فرزندانشان از ترم هفت و هشت به بعد به فکر اشتغال فرزندانشان هم باشند. محبور نبودند در کنار همه این مسئولیت‌های سنگین و فراتر از ظرفیت یک انسان؛ دغدغه تربیت و شخصیت فرزندان خود هم باشند، زیرا نه جامعه و ساختار‌های موجود این وظیفه را برعهده می‌گیرد و نه صد‌ها نهاد برخوردار از صد‌ها میلیارد تومان بودجه کوچکترین مسئولیتی در خود احساس می‌کنند و اگر هم احساس کنند اثری بر جامعه ندارند. نهاد‌ها و مدیرانی که غرق در شعار و رویا و البته چرب و شیرین دنیا فرسنگ‌ها با نیاز‌ها و درد‌های جامعه فاصله گرفته اند.


آری پدر ایرانی اینگونه شانه هایش زیر فشار‌های مسئولیت‌های گوناگون خم شده است و ازهر فشاری سنگین‌تر زمانی است که می‌بیند همه مدیران و مسئولان و نهاد‌های ناکارامد بابت کار‌های نکرده و وظایف انجام نداده بر سر مردم و ملت منت هم می‌گذارند و پدر ایرانی با لبخندی از کنار این همه بلاهت می‌گذرد و به واقعیت‌های زندگی خود باز می‌گردد. یا علی می‌گوید و به تامین جهیزیه برای دختر یا دختران خود می‌اندیشد به فکر داماد کردن پسر و پسران خود است به فکر تامین رفاه و امکانات اولیه برای فرزندان کوچک خود است. پدر ایرانی بر خلاف همه پدران در جهان دغدغه پوشک و شیر خشک کودک خود را دارد، اما خم به ابرو نمی‌آورد.

همه این فکر‌ها و تلاش‌ها جایی سخت و جانفرسا می‌شود که پدر ایرانی احساس تنهایی و بی پشتوانگی می‌کند. حکومت و دولت ناتوان از سویی و فرهنگ و عرف ناپسند اجتماعی از سوی دیگر پدر ایرانی را تحت فشار قرار می‌دهد. فرهنگ غلطی که مردانگی را در سختی کشیدن جسمانی تعریف کرده در کم خوابی و ایثار و از خود گذشتگی تعریف کرده در حالی که این از خود گذشتگی بیش از حد؛ عقلا و اخلاقا شایسته و روا نیست. جامعه شاداب و موفق و برخوردار از اینده‌ای روشن؛ جامعه‌ای است که در آن پدرانی شاداب، ارام و سالم و امیدوار داشته باشد که خود را فدای نسل پس از خود و خانواده خود نکنند بلکه با زندگی وتلاش معقول و منطقی خود زمینه شکوفایی خانواده و جامعه خود را فراهم سازند. پدرانی که جوانی و نیرو و انرژی خود را برای جبران کم کاری و ناکارامدی نهاد‌های مسئول و برخی خرده فرهنگ‌های غلط در کشور هدر ندهند.


این‌ها را گفتم تا با کمال خضوع و احترام بگویم پدران ایرانی سخت‌ترین دوران خود را سپری می‌کنند و شایسته است دست تک تک ان‌ها را ببوسیم و قدردان آن‌ها باشیم، زیرا بسیاری از آرامش و آسایش و امنیت و رفاهی نسبی که داریم مدیون آنهاست نه مدعیان توخالی که از انجام تکالیف خود عاجز هستند و همه مسئولیت‌های خود را به بردوش پدران مظلوم ایران زمین وانهاده اند و از به زبان آوردن نام مبارک مولای متقیان علی علیه السلام هم شرم نمی‌کنند وقتی هیچ شباهتی با امیرمومنان ندارد. مولایی که همه عمر پربرکت خود را با دردمندی مردمان سپری کرد و جان مبارک خود را فدای حق طلبی و ظلم ستیزی کرد.


پدر ایرانی دوستت داریم و در برابر عظمت و شجاعت تو سر تعظیم فرو می‌آوریم هر چند نام تو بر هیچ خیابانی نیست و عکس تو در هیچ بزرگراهی نصب نشده، اما تمثال مبارک تو در قلب همه فرزندان ایران زمین حک شده است و فرزندان دست کم با آغوشی گرم قدردان شما هستند.

 

 
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
نظر:
نظرات بینندگان
انتشار یافته: ۱
در انتظار بررسی : ۰
غیر قابل انتشار : ۰
ندا رفیعی
|
Germany
|
۱۴:۰۴ - ۱۳۹۹/۱۲/۰۷
0
0
نوشته آقای امیر دبیری مهر بسیار آگاهانه و واقع بینانه بود . متشکرم . یک شعر زیبا از شاعر کشورمان دل آرا شرکاء تقدیم به همه پدرهای زحمتکش ایرانی:

پدری دارم عزیز و مهربان ,
هم دوستش دارم به اندازه جان ,
پدرم با از خودگذشتگی فراوان ,
می کند کار و تلاش فراوان ,
هنگام غروب ، می رسد از راه ,
پدرم با خستگی فراوان ,
درون دستانش هست ,
پر از میوه و چیز های خوب و دل آرا ,
من می دوم شاد و خوشحال ,
به استقبال پدر مهربان ,
پدرم دارد بر لبش لبخندی دل آرا ,
او می کشد مرا در آغوش گرمش ,
و می زند بوسه ای پر مهر، بر پیشانی ام ,
من از پدرم آموختم ,
گذشت و ایثار و حمایت از خانواده را ,
پدر جانم همیشه زنده باشی ,
زمین تا که هست ,
باشد سایه دل آرای تو بر سرمان