ارزشِ دردِ مشترك!

دیدارنیوز ـ بهیار سلیمانی*: «همراه شو عزیز، همراه شو عزیز/ تنها نمان به درد، کاین درد مشترک/ هرگز جدا جدا، درمان نمی‌شود/ دشوار زندگی، هرگز برای ما/ بی رزم مشترک، آسان نمی‌شود/ تنها نمان به درد، همراه شو عزیز.» امروز جهان به دردى مشترک مبتلا شده و عبور از آن، بدون مشارکت همگانى امکان ندارد. امروز شعرسعدى هم معناى جهانى یافته است:

«بنی‌آدم اعضای یک پیکرند/ که در آفرینش ز یک گوهرند/ چو عضوی به‌درد آورد روزگار/ دگر عضو‌ها را نماند قرار/ تو کز محنت دیگران بی‌غمی/ نشاید که نامت نهند آدمی».

امروز، خالق هستى حساب همه را رسیدگى مى کند. در روزهاى اولیه، هرکس از ظن و گمان خویش دیگرى را متهم مى کرد! مسلمان به مسیحى، هندو به یهودى، هر دو به بت پرست، شرقى‌ها به غربى ها، اروپا به چین، امریکا به دیگران، «قمارخانه دار» به معبددار، مسجدى به «فاحشه خانه دار» و «میخانه چى» به «شب زنده دار»، اما کرونا به سرعت همه جا را گرفت و بشر را خانه نشین کرد. فقیر و غنى، عابد و زاهد، فاسق و فاجر و راهب و عالم و جاهل را به کام خویش کشاند. البته هنوز هم افراد نادان، به هوش نیامده‌اند. هنوز نقاط فراوانى از دنیا، به ویژه منطقه بلازده خاور میانه، زیر آتش موشک و توپخانه است.

آدم به یاد پسر نوح مى افتد که وقتى طوفان شروع شده بود و پدرش گفت «داخل کشتى بیا» حاضر نشد و با غرور گفت «بالاى کوه مى روم» و سرانجام... هلاک شد. امروز هم در جای‌جای جهان، نوح فرزندان فراوانى دارد که به توصیه‌ی پزشکان و پرستاران، بی‌توجه هستند و به خودشان ودیگران آسیب می‌رسانند. امیدوارم بشر به خود آید و گذشته تجاوزکارانه خویش را اصلاح کند و بداند که خالقش درسوره حجرات و در آیه ۱۳ فرموده است: 

«یَٰأَیُّهَا ٱلنَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَٰکُم مِّن ذَکَرٍ وَأُنثَىٰ وَجَعَلْنَٰکُمْ شُعُوبًا وَقَبَآئِلَ لِتَعَارَفُوٓا۟ ۚ إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِندَ ٱللَّهِ أَتْقَىٰکُمْ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِیمٌ خَبِیرٌ» اى مردم، ما شما را از مرد و زنى آفریدیم و شما را گروه گروه کردیم تا با یکدیگر شناسایى متقابل حاصل کنید. در حقیقت ارجمندترین شما نزد خدا کسی است که خویشتندار و با تقوا باشد. بى‌تردید، خداوند داناى آگاه است.

اما افسوس که بشریت این کلام را فراموش کرد و گویا سیاستمدارانِ مغرور، آیه ۶ و ۷ سوره انفطار را نشنیده اند:

«یَٰأَیُّهَا ٱلْإِنسَٰنُ مَا غَرَّکَ بِرَبِّکَ ٱلْکَرِیمِ» اى انسان، چه چیز تو را درباره پروردگار بزرگوارت، جسور ساخته است؟

«ٱلَّذِى خَلَقَکَ فَسَوَّىٰکَ فَعَدَلَکَ» همان کس که تو را آفرید و اندام تو را درست کرد و تو را سامان بخشید.

باید به درگاه خالق خویش برگردیم، دست نیازمندان را بگیریم و مردانگى را زنده کنیم. دست از گناه بشوییم و به فرداى بهتر بیاندیشیم.

دایى حیدر قصه هاى من، که قحطى بزرگ ایران در جنگ جهانى اول را در خاطر دارد، مى گرید و مى گوید: ایران در آن دوره، اعلام بیطرفى کرد و بیشترین کشته را در بین ملت هاى عالم داد.

متاسفانه به روایت کتاب «قحطى بزرگ»، بازنده‌ترین ملت، در جنگ جهانى، ایران بیطرف بود که با دسیسه انگلیس، پنجاه درصد مردمش از قحطى مردند و هیچ کشورى در تاریخ، این قدر تلفات نداد. درجنگ جهانى دوم نیز که بیطرف بودیم شمال را روس‌ها اشغال کردند و جنوبمان را انگلیسى‌ها فتح کردند و تا سالها، منابع ما را غارت کردند تا مصدق، نفت را ملى کرد و امریکا کودتا کرد و بر منابع نفت ما مسلط شد. بقیه ماجرا هم که دوران معاصر بوده و انقلاب و جنگ و تحریم و برجام و... خودتان دیدید.

بدانیم این درد مشترک بشر، به قول شاعر جدا جدا، درمان نمى شود. با هم‌میهن در ایران، و هم‌نوع در جهان، باید متحد شویم تا از بحران به سلامت بگذریم. دل آسمانى دایى حیدر نیز که با کائنات پیوند دیرینه دارد، نوید فردایى بهترمى دهد. مگر مى شود نود سال، خالصانه، بى پیرایه و ساده خدا را پرستش کرد، ولی دل نورانی نشود؟ کرونا می‌رود. باید صبورى و همراهى کنیم. به فکر «فرداى بهتر» باشیم. این فرصت را هم باید غنیمت بشمریم و به پاکی جانمان بپردازیم، آدمی نو شویم و نگاهمان را نو کنیم.

دوستان متخصص هیچ راهکارى را موثرتر از پیشگیرى ندارند. تاکنون صبر کردید، بازهم خانه نشینى کنیم تا در آینده بهترى که پیش روى دنیا گشوده خواهدشد، فرداى بهترى را با «تجربه کرونا»، رقم بزنیم.

 

اگر تیغ عالم بجنبد ز جاى/ نبُرد رگى تا نخواهد خداى

 

"امیدوار باشیم "