مسیری‌ست که همه ما طی می‌کنیم ...

دیدارنیوز _ دکتر حسین بیات*:

امروز مطلع شدم وکیل با سابقه و مشهور دادگستری آقای دکتر نعمت احمدی دعوت حق لبیک گفته و در جوار رحمت او آرمیده است. خداوند ایشان را بیامرزد و در مقام همنشینی با اولیاء الهی قرار دهد.

از میان خیل عظیم وکلای دادگستری که عمدتا همّ خویش تنها مصروف فعالیت صرفاً حرفه‌ای و اعاشه و ارتزاق مادی می‌کنند تنها اندکی به دغدغه‌های اجتماعی و مصائب آن ورود می‌کنند و به پرداخت هزینه‌های سنگین آن رغبت نشان‌می‌دهند. اگر قرار باشد مثال بزنم یکی از آن‌ها بدون شک مرحوم‌ د‌کتر احمدی‌ست که در اوج هیبت و هیمنه ترسناک دادگاه مطبوعات و رئیس نظر کرده‌اش سعید مرتضوی جرات و جسارت یافت و‌کالت مدیران مسئول روزنامه‌های دوم خردادی را بر عهده بگیرد.

مرحوم نعمت احمدی، وکیل دادگستری و حقوقدان که برای حقوق مردم تلاش می‌کرد

مطلب مرتبط:

خبر تلخ؛ «نعمت احمدی» وکیل دادگستری درگذشت

آشنایی من با ایشان، اما اوایل دهه هشتاد در پرونده‌ی شهرام جزایری رقم‌خورد. وکیل متهم ردیف چهارم پرونده پر سر و صدای آن روز‌ها بودم و البته جوانی بیست و نه ساله که هنوز جوهر مهر پروانه‌ی وکالتش خشک نشده بود. او، امّا مردی میانسال، با تجربه و سخت شوخ طبع به نظر می‌رسید. با تعدادی دیگر از وکلاء دم در زندان اوین ایستاده بودیم. علتش را به خاطر ندارم آنجا بود که برای اولین بار او را که برای خویش شهرتی داشت می‌دیدم. با اهالی مطبوعات حشر و نشر داشت و در پرونده ماشاالله شمس الواعظین به شهرت رسیده بود. آنروز برایمان خاطره‌ای تعریف کرد که هنوز از یاد نبرده‌ام. ظاهرا چندی پس از انقلاب پنجاه و هفت برای اخذ پروانه وکالتش یا پیگیری مربوط به آن (نقل به مضمون) سری به کاخ دادگستری زده که با مرحوم دکتر بهشتی عضو شورای انقلاب و از رهبران جمهوری اسلامی مواجه شده. بهشتی از او پرسیده جوان شغلت چیست یا می‌خواهی به چه شغلی مشغول شوی؟ مرحوم احمدی پاسخ داده که علاقمند است به وکالت مشغول شود. دکتر بهشتی او را نصیحت کرده که چرا وکالت؟ برو دنبال یک شغل آبرومند! خاطره را که تعریف می‌کرد البته می‌خندید نمی‌دانم آنچه از بهشتی آن روز روایت کرد با واقعیت منطبق بود یا ساخته ذهن طنز پردازش... زمان باید می‌گذشت، اما تا دریابم خاطره‌ی او در مقام عمل پر بیراه نشد... حال و روز امروز جامعه وکالت بی‌شباهت به بی آبرویی نیست ... خسرالدنیا و الآخره.. از آن روز تنها چند بار دیگر آن مرحوم را آن‌هم در حد احوالپرسی ملاقات کردم تا اینکه با خبر شدم بیمار است و مشکلاتی نیز برای تداوم اشتغالش در حرفه وکالت ایجاد شده است.

برای ایشان آمرزش و علو درجات نزد درگاه الهی آرزو می‌کنم. مسیری‌ست که همه ما طی می‌کنیم و به خانه‌ی آخر یعنی مرگ می‌رسیم. یاد و نامش گرامی...

* وکیل پایه یک دادگستری