داروخانه ایثار و مشکلات بیماران خاص

 

دیدارنیوز ـ سرویس اجتماعی: از زیر پل کریمخان که به بالا حرکت کنید وارد خیابان میرزای شیرازی می‌شوید. بعد از عبور از مغازه‌های قهوه و سیگار و رستوران‌های این خیابان نبش خیابان هفتم به داروخانه ایثار خواهید رسید. این داروخانه از جمله داروخانه‌های دانشگاه علوم پزشکی تهران محسوب می‌شود. بخش زیادی از دارو‌های بیماری‌های خاص مثل تالاسمی و ام اس و ... در این داروخانه ارائه می‌شود.

از پله‌ها بالا که بروید سمت چپ اقلام بهداشتی و دارو‌هایی که از گیاهان گرفته شده‌اند را با تراکت‌های مختلف می‌بینید و مانیتور داروخانه دائما آن‌ها را تبلیغ می‌کند. سمت راست چند باجه دیده می‌شود که معمولا فقط یک باجه مشغول فعالیت است و باقی باجه‌ها یا تعطیل است و نیرو‌های شاغل در آنجا معلوم نیست چه فعالیتی انجام می‌دهند که باجه‌ها تعطیل است یا وقتی پشت باجه هستند مشغول فعالیت‌های اداری هستند و کاغذ‌هایی مقابل آنهاست و با کامپیوتری که روبروی آنهاست کار می‌کنند.

همین مساله باعث شده که صف‌های طولانی و ازدحام جمعیت به یک اتفاق عادی در این داروخانه تبدیل شود و صف به بیرون از داروخانه هم کشیده شود. ازدحامی که برای بیماران خاص به شدت خطرناک است و مسئولین داروخانه هیچ فکری برای جلوگیری از ازدحام انجام نمی‌دهند. نیرو‌هایی که پشت باجه هستند و می‌توانند کار بیماران را راه بیندازند دیده می‌شوند، ولی معمولا فقط یک باجه فعال است. برخورد بد پرسنل این داروخانه با توجه به فشار کاری آن‌ها قابل فهم است، ولی توجیه پذیر نیست.

نکته دیگر و عجیبی که در این داروخانه دیده می‌شود میل آن‌ها به کپی گرفتن مدارک است. بیماران بار‌ها باید به بیرون از داروخانه بروند و از نسخه یا از کارت ملی خود کپی بگیرند. وقتی هم با این اعتراض روبرو می‌شوند که چرا هر دفعه باید این همه کپی مدارک تحویل داروخانه بدهند با اعتراض کادر اداری آنجا روبرو شده و نهایتا این جمله را می‌شوند که «اگر ناراحتی این داروخانه نیا». یک مورد آن داروی مدافینیل است. خوشبختانه بخشنامه این دارو در داروخانه نصب شده و در هیچ جای آن گفته نشده بیمار موظف است کپی مدارک برای دریافت دارو داشته باشد.

داروخانه ایثار بار‌ها بیمار را به بیرون از داروخانه می‌فرستد تا کپی‌های مد نظر آن‌ها را تهیه کند و همین رفت و آمد خطرات زیادی برای بیماران خاص به وجود می‌آورد. قسمت ناراحت کننده ماجرا آنجاست که وقتی بیمار اعتراض می‌کند که بخشنامه چنین الزامی برای بیمار به وجود نیاورده است چرا داروخانه این کار را می‌کند، از طرف مسئولین داروخانه با تندی می‌شنود که مناسبات کاری ما به شما ربطی ندارد و اگر دارو می‌خواهی باید کپی بیاوری و اگر نه خبری از دارو نیست.

داروخانه‌های دولتی وظیفه‌ای جز ارائه خدمات بر مبنای قواعد ارائه شده از سوی وزارت بهداشت و سازمان غذا و دارو ندارند و ایجاد قواعد خود ساخته که بیماران را تحت فشار قرار می‌دهد در کنار اتلاف وقت گسترده هیچ توجیهی ندارد.

در دوران اوج کرونا عکسی در شبکه‌های اجتماعی از این رسانه پخش شد که به صراحت اعلام کرده بود که ماسک و الکل و دستکش ندارد. داروخانه‌های دولتی این وظیفه را دارند که نیاز‌های مخاطبان را برطرف کنند نه اینکه به صراحت بگویند نداریم.

 

البته باید به این نکته اشاره کرد که این داروخانه به برخی بیماران خاص چند ماسک جراحی داخل یک نایلون و یک الکل هدیه می‌داد و از آنجایی که ایرادات آنها گفته شد نباید از اقدام خوب این داروخانه غافل شد.