یوسف پزشکیان، پسر رییس جمهور پزشکیان با بیاطلاعی از زمان رفع قطعی اینترنت، درباره اعتراضات مردمی در کشور میگوید: من از اینکه هموطنانم کشته شدهاند ناراحتم. جسارت این را دارم که اگر نیروهای انتظامی کسی را به ناحق کشته باشند، محکوم کنم.
دیدارنیوز: قطعی اینترنت در ایران وارد روز هفدهم خود شده و برخی شرکتها همچنان محدودیت شدید اینترنتی برای کاربران را برنداشته و برای نمونه، حتی موتور جستجوی گوگل هم باز نمیشود!
یوسف پزشکیان، پسر رییس جمهور پزشکیان، در یادداشتی تلگرامی با عنوان «درباره باز شدن اینترنت» نوشت:
برای دوستانی که درباره اینترنت سوال دارند:
۱- من هم مثل شما اطلاع ندارم که اینترنت چه زمانی به حالت عادی برخواهد گشت. امیدوارم هرچه زودتر این اتفاق بیافتد.
۲- شاید نهادهای امنیتی نگران این هستند که بازگشت اینترنت زمینه را برای برهمزدن دوباره آرامش در کشور مهیا کنه. نگرانی مهمتر این است که بسته ماندن اینترنت باعث تولید نارضایتی و افزایش شکاف بین مردم و حاکمیت میشود. یعنی کسانی که ناراضی نبودند و نیستند به فهرست ناراضیها اضافه شوند.
۳- بستن اینترنت مثل پاک کردن صورت مسئله است. اینترنت امروز به ضروریات زندگی تبدیل شده است. همکاران دانشگاهی میخواهند به مقاله دسترسی داشته باشند یا مقالاتی را که به مجلات خارجی ارسال کردهاند پیگیری کنند. تجار میخواهند کسب و کارشان را بچرخانند. جوانترها تفریح و سرگرمیشان در اینترنت است. نهادهای امنیتی باید امنیت را با وجود اینترنت تضمین کنند.
۴- یکی دیگر از نگرانیهای امنیتیها انتشار فیلمها و تصاویری مربوط به «اعتراضات به اغتشاش کشیدهشده» هفته گذشته است.
اولا «آن را که حساب پاک است از محاسبه چه باک است؟». خشونتی که با آن مواجه بودیم محصول یک عملیات حساب شده و گروههای آموزش دیده حرفهای وابسته به بیگانگان بود. در این میان ممکن است نیروهای امنیتی و انتظامی هم خطایی کرده باشند که کسی قصد دفاع از کار نادرست را ندارد و باید به آن رسیدگی شود.
ثانیا انتشار فیلمها چیزی است که دیر یا زود باید با آن مواجه شویم. با بستن اینترنت چیزی حل نمیشود، فقط مسئله را به عقب میاندازیم.
۵- امیدوارم مجموعه شعام و نهادهای امنیتی با درایت و هوشیاری از ناراحتی و نارضایتی مردم جلوگیری کنند و برای فرصتطلبان اجازه سوء استفاده ندهند.
جسارت انسانیت
یوسف پزشکیان در یادداشتی دیگر هم نوشته است:
یکی از همکاران دانشگاهی به من پیغام داده: «قدرت واقعا ارزش این نسل کشی و کشتار رو داشت؟ شبها واقعا راحت میخوابید؟ سفره تون بوی خون نمیده؟»
بهانهای شد تا نکاتی را با عمومی مردم به اشتراک بگذارم:
۱. هرکس باید پاسخگوی عملکرد خودش باشه. رئیسجمهور به دنبال قدرت نبوده و حاضر نبود و نیست برای حفظ قدرت حقی را ضایع کنه.
در این یک و نیم سال تمام تلاش رئیسجمهور بهبود شرایط زندگی مردم، گسترش عدالت و ساختن آیندهای درخشان برای ایران بود.
۲. راه برای بیان اعتراض وجود دارد. دولت گوش برای شنیدن اعتراض دارد. حرف و عمل رئیسجمهور در یکونیم سال گذشته همین بوده.
۳. بعد از اعتراض بازاریان رئیسجمهور به وزرا دستور داد با معترضان بنشینند و خواستههای به حق آنها را برآورده کنند. خودشان جلسه جداگانه با اصناف گذاشتند. روز بعدتر هم نمایندگان بازاریان آمدند جلسه هیئت دولت، نکاتشان شنیده و رسیدگی شد.
۴. در اعتراضهایی که به خیابان کشیده شد، تا جایی که من اطلاع دارم روز اول نیروهای انتظامی حتی از حمل سلاح منع شدند. اما عدهای خود را وارد دستههای معترضان کردند و اعتراض را به خشونت کشاندند. خب در این خشونت جان و مال مردم عادی هم به خطر میافتد.
۵. من ادعا نمیکنم نیروهای انتظامی و امنیتی هیچ خطایی نکردهاند. حتما باید متخلفین شناسایی بشوند و با آنها برخورد شود. ولی آنها عامل به خشونت کشیده شدن اعتراضات نبودند. کسانی دیگری اعتراضات را منحرف کردند.
۶. به نظر شما با کسانی که با سلاحهای سرد و گرم به ساختمانهای عمومی و یا مغازهداران یا پاسگاه پلیس حمله میکنند، چگونه باید مواجه شد؟ شما اگر مسئول امنیت جامعه بودید چه کار میکردید؟
۷. حرف آخر اینکه من از اینکه هموطنانم کشته شدهاند ناراحتم. جسارت این را دارم که اگر نیروهای انتظامی کسی را به ناحق کشته باشند محکوم کنم. آیا شما هم آنقدر جسارت دارید که اگر دیدید پلیسی با گلوله جنگی کشته شده، قاتل و کسانی که او را مسلح کردهاند محکوم کنید؟
