کد خبر: ۷۳۶۹۱
۱۳:۲۸ - ۲۷ مهر ۱۳۹۹

دیدارنیوز- مرضیه حسینی: بیمارستان شلوغ است، تا چشم کار می‌کند مرد و زن و بچه و پیرو وجوان نشسته و منتظر نوبت اند، عده‌ای ساک‌هایشان را زیر سرشان گذاشته و چرت می‌زنند، بعضی‌ها صبحانه می‌خورند و خیلی‌ها هم با گوشی هایشان سرگرم اند. تنوع لباس‌ها و لهجه هاشان در همان بدو ورود جلب توجه می‌کند. از میان جمعیت می‌گذرم و پرسان پرسان اتاق مورد نظرم را پیدا می‌کنم. مرد آفتاب سوخته لاغر اندام قد کوتاهی که لباس محلی پوشیده و دست پسر بچه‌ای رنگ پریده را در دست دارد، در حال توضیح دلیل مراجعه‌اش به بیمارستان است، زنی که خود را میان چادری رنگ و رو رفته سیاهی پیچیده منتظر تمام شدن حرف‌های مرد آفتاب‌سوخته است و کمی آن سوتر، خانواده‌ای که لباس بلوچی بسیار مندرسی به تن دارند، با کلافگی در ورودی اتاق را نگاه می‌کنند. همه کسانی که منتظر ورود به این اتاق اند علی رغم اینکه هر کدام با یک لهجه صحبت می‌کنند، یک ویژگی مشترک دارند. محرومیت، فقر، درد و نگرانی فصل مشترک همه آنهاست. آدم‌های درمانده‌ای که در معرض خطر کور شدن هستند و امیدوارند با کمک این اتاق بهبود پیدا کنند. اینجا بخش مددکاری بیمارستان فارابی است.


بخش مددکاری و حمایت از محرومان

از دکتر اقبال ولدبیگی مددکاری که چندماه است به تیم مددکاری بیمارستان فارابی پیوسته، می‌خواهم در خصوص کار این بخش توضیح دهد. در پاسخم می‌گوید: «کار ما حمایت از افراد بی بضاعت و محروم برای انجام خدمات درمانی و حتی اقامتی است. روزانه بیش از ۳ هزار نفر برای درمان مشکلات و بیماری‌های چشمی به بیمارستان فارابی مراجعه می‌کنند، تعداد چشمگیری از این مراجعات مربوط به افراد بی بضاعت است که پولی برای انجام عمل جراحی یا سایر خدمات درمانی ندارند، ما اینجا بعد از بررسی وضعیت مددجو، ترتیبی می‌دهیم که از محل منابع مالی بخش مددکاری یعنی خیرین و کمک خود بیمارستان، هزینه‌های درمان فرد پرداخت شود.»


کودکان قربانی بی احتیاطی والدین

دکتر ولد بیگی در ادامه به طیف مراجعه کننده‌گان بخش مددکاری اشاره کرد و گفت: «اگر از حیث فراوانی بخواهیم توضیح دهم، اولین گروه افرادی هستند که عامل بیماری‌شان ارثی، ژنتیکی، مادرزادی و در آخر پیری است. گروه دوم کسانی هستند که به دلیل نزاع و دعوا، شوخی‌های بی جا و تصادف دچار آسیب شدند، گروه سوم کودکان هستند، روزانه نزدیک به ۷ کودک که چشمشان دچار آسیب شده به ما مراجعه می‌کنند، بسیاری از آن‌ها مجبور به تخلیه چشم می‌شوند، بازی کودکانه و حواس پرتی والدین عامل بسیاری از این مشکلات چشمی است، کودکان زیادی داریم که چاقو، خودکار، مداد و سایر اجسام را به چشم خود فرو برده و دچار مشکل شده اند.»

کسی به خاطر فقر کور نمی‌شود: اینجا بخش مددکاری ییمارستان فارابی است


کارگران فقیری که کور می‌شوند

ولدبیگی ادامه داد: «گروه چهارم کارگران هستند، افرادی که حین کار دچار ضربه و آسیب شده اند و، چون کارفرما حاضر به پذیرش مسئولیت نیست، و خود نیز پولی برای درمان ندارند به ما مراجعه می‌کنند. قسمت دردناک ماجرا این است که حتی ما هم نمی‌توانیم به آن‌ها کمک کنیم، زیرا تعداد زیادی از این کارگران اتباع افغانستانی هستند که بیمه و حتی اوراق هویتی ندارند، ما هم بر اساس قانون نمی‌توانیم پذیرششان کنیم. نکته جالب‌تر تفاوت قیمتی است که در خصوص عمل‌هایی مانند آب مرروارید برای ایرانی‌ها و اتباع افغانستانی اعمال می‌شود، یک ایرانی در صورتی که بیمه باشد این جراحی را با ۴۰۰ هزار تومان و در صورت نداشتن بیمه با ۳ میلیون تومان انجام می‌دهد، این هزینه برای یک افغانستانی، اما ۸ میلیون تومان است. در خصوص سایر کار‌های درمانی هم وضعیت به همین ترتیب است.

این طیف از کارگران از آنجا که فاقد اوراق هویتی و بیمه هستند، دستشان از شکایت کردن علیه کارفرماهم کوتاه است، همین مسئله سبب شده که بسیاری از کارفرمایان حتی از دادن دیه چشم کارگران هم شانه خالی کنند. دیه یک چشم برابر است با دیه کامل انسان، دیه پارگی قرنیه بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلیون تومان است، اغلب کافرمایان با سواستفاده از شرایط اتباع هیچ مساعدتی نمی‌کنند، کارگر هم که پولی برای درمان ندارد، ناچار است چشمانش را از دست داده، کور شود.»


محرومیت و بیماری‌های چشمی

اقبال ولدبیگی در ادامه بحث خود در خصوص طیف شناسی مراجعین به بخش مددکاری به ارتباط میان محرومیت و بیماری‌های چشمی اشاره کرد و گفت: «هرچند تعداد مراجعه کنندگان ما از سیستان و بلوچستان، لرستان و بخش‌های از کردستان زیاد است، اما نمی‌توان مشخصا به استان یا اقلیم خاصی اشاره کرد، با این حال چیزی که مسلم است ارتباط میان محرومیت و بیماری است، مثلا مراجعه کننده از مناطق روستایی که مردم با علوفه و کاه و امور کشاورزی سر کار دارند زیاد است، یا مثلا زباله گرد‌ها و کارتن خواب‌هایی که مدام سر در سطل‌های زباله می‌کنند به انواع عارضه‌های چشمی دچار می‌شوند.»


ازدواج‌های فامیلی و بیماری گُلوکوم

زهرا مددی رئیس بخش مددکاری بیمارستان فارابی به نکته‌ای مهم و البته تاسف برانگیز در زمینه بیماری‌های چشمی و مراجعات به بخش مددکاری اشاره می‌کند و می‌گوید: «برخی از بیماری های چشمی داریم به اسم «گُلوکوم» این بیماری منشا ژنتیکی دارد و محصول ازدواج فامیلی است که در میان مراجعین لرستانی بسیار دیده می‌شود، البته در سایر استان‌ها هم وجود دارد به عنوان مثال یک خانم بابلی مراجعه کرده بود که ۱۱ فرزند گلکومی داشت، خانواده‌ای دیگر اهل لرستان بودند، ۷ بچه گلوکومی داشتند که ۲ نفر خودکشی کرده و ۲ نفر کور شده بودند، در حالی که با فرهنگ سازی و آگاهی بخشی متداوم می‌توان جلوی این فاجعه را گرفت. در خصوص تاثیر دیابت بر بیماری های چشمی  و خاصه آسیب شبکیه چشم نیز مسئله به عدم آگاهی در خصوص بیماری بر می گردد، آموزش و آگاهی بخشی در این حوزه نیز می تواند موثر باشد.»


زنان بیماری که شوهرانشان رهایشان کرده اند

رقیه نصیری که ۵ سال است در بخش مددکاری بیمارستان فارابی کار می‌کند، در ادامه توضیحات دکتر ولدبیگی در خصوص طیف شناسی مراجعه کنندگان به بخش مددکاری اجتماعی گفت: «تعداد زیادی از مراجعه کنندگان ما زنانی هستند که شوهرانشان سال‌ها رهایشان کرده و رفته اند، این زنان که اغلب مادر هم هستند در حالی که مستمری از جایی دریافت نمی‌کنند و خانواده حمایت کننده‌ای نیز ندارند، به حال خود رها شده اند. حتی مورد داریم که زن می‌گوید فرزندمان که دچار معلولیت شد، شوهرم ما را رها کرد و رفت. نکته دردناک در خصوص این مادر‌ها این است که به لحاظ قانونی برای عمل چشم فرزندشان نیاز به رضایت پدر دارند در حالی که پدر سالهاست خانه را رها کرده و رفته این طیف از زنان اغلب در حاشیه‌های شهر تهران اقامت دارند، زنانی که شوهرانشان رهایشان کرده‌اند از شهرستان‌ها هم مراجعه می‌کنند، اما تفاوتی که وجود دارد این است که پوشش حمایتی خانواده و حتی خویشاوندی در شهرستان‌ها قوی است و این زنان اغلب با یکی از اعضای خانواده خود مراجعه می‌کنند.»

کسی به خاطر فقر کور نمی‌شود: اینجا بخش مددکاری ییمارستان فارابی است

زن اجازه بیمه شدن و بیمه کردن ندارد!

نصیری ادامه داد: «یکی از مشکلات ما برای حمایت مددکاری از افراد بی بضاعت خاصه زنان و فرزندان آن‌ها بحث بیمه گروهی است، یعنی اینکه پدر خانواده رفته، مادر مانده با چندتا بچه، برای بیمه کردن خود و فرزندانش مراجعه می‌کند، سازمان بیمه شرط بیمه کردن را حضور مرد و پدر خانواده می‌داند و مادر حق و اجازه بیمه کردن خود و فرزندانش را ندارد. مسئله دیگر در خصوص بیمه این است که قبلا بیمه سلامت رایگان بود، اما الان نفری ۳۰۰ هزار تومان هزینه دارد تصور کنید یک خانواده ۵ نفره بی بضاعت باید ۱۵۰۰۰۰۰ تومان حق بیمه پرداخت کند.»


خدمات مددکاری برای اسکان همراهان

نصیری در خصوص خدمات غیر درمانی بخش مددکاری به بیماران و همراهان آن‌ها گفت: «بخش مددکاری برای همراهان بیمارانی که عمل جراحی و یا طول درمان دارند هم خدماتی در نظر گرفته و آن‌ها را به اقامتگاه‌هایی که طرف قراردادش هستند می‌فرستد به عنوان مثال ما با موسسه رها که به صورت خصوصی اداره می‌شود قرار داد داریم، مهمان سرای «ایوار» مختص بیمارستان فارابی است، ( البته سایر بیمارستان‌های حومه  نیز جهت اسکان بیمار و همراه از ایوار استفاده می کنند) از جمله اقامتگاه‌های ماست. البته مهمان سرا‌هایی که همراهان بیماررا اسکان می‌دهند، کم نیستند، که همه توسط موسسه رها که توسط روان شاد آیت الله هاشمی رفسنجانی تاسیس شد، مدیریت می‌شوند. اگر ایوار پر باشد از طریق سایت برای همراهان بیمار و بیمارهایمان در این اقامتگاه ها، اسکان می‌گیریم. قبل از شیوع کرونا حتی غذا هم در اقامت سرا‌ها توزیع می‌شد. در کنار اسکان، به تشخیص مددکاری، موسسه رها برای بردن بیمار یا همراه او به اقامتگاه اسنپ درون شهری می فرستد و وعده غذایی توسط مددکار سفرش داده می شود. در هنگام بازگشت بیمار و همراهانشان به شهرهای محل اقامت، مددکاری مساعدت می کند.»


خیرین بیمارستان فارابی

بخش مددکاری بیمارستان فارابی از یک تیم خیر بسیار حرفه‌ای برخوردار است، این تیم در کنار کمک‌های بیمارستان تاثیر مهمی در قدرتمندی حمایتی بخش مددکاری دارد. رقیه نصیری در معرفی این خیرین می‌گوید: «حاج حسین تهرانی که متاسفانه به خاطر کرونا فوت کردند یکی از خیرین قدیمی ما بودند که البته الان برادرشان این مسئولیت را بر عهده دارند. خیر بعدی ما خیریه تات متعلق به حاج آقای انصاری است، خیریه خانم حسینی، و دکتر سرهنگ پور، هم جز تیم ما هستند. در کنار این خیرین بستری که بخشی از هزینه عمل‌ها را برعهده دارند، خیرین سرپایی هم داریم، بدین معنا که برای انجام بعضی از نیازمندی‌ها، به تشخیص مددکار بیمار را یاری می‌کنند.»


خدمات بخش مددکاری در آینه آمار

زهرا مددی رئیس بخش مددکاری، در خصوص کمک‌های خیرین به بخش مددکاری در حوزه‌های مختلف گفت: «در ۶ ماهه نخست سال ۹۸، خیرین ۲۴۴۸۲۶۰۰۰ تومان به هزینه‌های بیمارستان و بخش مددکاری اعم از خرید تجهیزات و کمک به روند درمان، کمک کرده اند. این عدد در ۶ ماهه دوم سال ۹۸ به ۵۲۵۱۸۶۰۰۰ رسید. همچنین در همین سال حدود  بیمار ۵ هزار بیمار رایگان درمان شده یا تخفیف گرفتند.»

مددی افزود: «یکی از دلایل پویا بودن بخش مددکاری در جذب حمایت خیرین و همچنین کمک‌های خود بیمارستان در راستای درمان افراد بی بضاعت، همکاری بسیار موثر ریاست و مدیریت بیمارستان دکتر محمدرضا اکبری و دکتر سعید مرادی است. مدیر و رئیس بیمارستان در امر جذب خیر نیز فعال هستند.»


کمک‌های بخش مددکاری در حوزه قضایی

زهرا مددی در پایان افزود: «کمک‌های بخش مددکاری بیمارستان فارابی تنها به خدمات درمانی، اسکان و مشاوره ختم نمی‌شود، ما در روند قضایی و دادرسی چند بیمار نیز مداخله مثبت داشتیم، به عنوان مثال، پدری که چشمان دختر ۴ ساله اش بشدت آسیب دیده بود به ما مراجعه کرد، ما به جریان آسیب دیدن چشم‌ها مشکوک شدیم، پس از انجام چند جلسه مشاوره، متوجه شدیم که دختر از طرف شوهرعمه‌اش مورد تجاوز قرار گرفته و متجاوز در چشمان دختر آهک ریخته، خانواده دختر به دلیل متنفذ بودن فرد متجاوز در شهرستانشان جرئت شکایت نداشتند، بخش مددکاری پرونده را پیگیری کرد و در نهایت حکم قصاص برای متجاوز صادر شد. بیمار  را  به کمک خیرین جهت درمان به آمریکا فرستادیم، اما متاسفانه شدت آسیب  بالا بود که بیمار نابینا شد.»

اتاق مددکاری را که ترک می‌کردم احساس دو گانه‌ای داشتم، از طرفی خوشحال بودم که در میان این همه ناکارآمدی و بحران، بیمارستان فارابی این امکان را ایجاد کرده که کسی به دلیل فقر و محرومیت کور نشود، از طرف دیگر از دیدن این حجم از بیماری و محرومیت و فقری که جلوی بخش مددکاری صف کشیده بودند، قلبم به درد می‌آمد.
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
نظر: