روزنامه اعتماد درباره اظهارات علیرضا دبیر، رئیس فدراسیون کشتی علیه فدراسیون فوتبال نوشت: واضح و بدیهی است که هر شهروند ایرانی در هر جایگاهی حق دارد در مورد هر چیزی که مربوط به کشورش است حرف بزند. دبیر و فوتبال به صورت کلی یا حتی نهادی نظیر فدراسیون فوتبال هم از این قاعده مستثنی نیستند.
دیدارنیوز: اظهارنظر علیرضا دبیر، رییس فدراسیون کشتی درباره شرایط فوتبال ایران، فدراسیون نشین‌ها را حسابی عصبانی کرد و آنها را به تقابل رو در رو با دبیر سوق داد. چند تن از اعضای فدراسیون در مصاحبه‌های جداگانه حسابی به علیرضا دبیر تاخته و از او خواستند «سرش به کار خودش باشد!»
به نقل از اعتماد، در پی شکست‌های تاریخی فوتبال ایران در دو روز چهارشنبه و پنجشنبه هفته گذشته و فشار افکار عمومی برای تغییرات در راس فدراسیون علیرضا دبیر که معمولا راحت و رک حرف‌هایش را در مورد موضوعات مختلف به زبان می‌آورد، درباره فوتبال گفت که نظام باید یک بار برای همیشه در مورد فوتبال تصمیم‌گیری کند. این جمله دبیر که بازتاب بسیاری در رسانه‌ها داشت مدیران فدراسیون فوتبال را به شدت عصبانی کرد. این گروه که احتمالا با شنیدن کلمه «تصمیم‌گیری نظام در مورد فوتبال» ترس برشان داشته به شدت دبیر را مورد حمله قرار دادند و حتی تلاش کردند نتایج تیم‌های ملی کشتی را هم تخطئه کنند.
این دعوای رسانه‌ای که باید منتظر ادامه‌دار بودنش باشیم، از چند جهت قابل بررسی است. اول اینکه آیا آن طور که نایب‌رییس اول فدراسیون یعنی مهدی محمدنبی و رحمان سالاری عضو هیات رییسه می‌گویند دبیر حق ندارد در مورد فوتبال حرف بزند؟ دومین مساله سیاست دوگانه فدراسیون در قبال تمجید و انتقاد است و سومین مورد دلیل برآشفتن باورنکردنی مهدی تاج و همکارانش بابت یک جمله ساده.
دبیر حق دارد در مورد فوتبال حرف بزند
واضح و بدیهی است که هر شهروند ایرانی در هر جایگاهی حق دارد در مورد هر چیزی که مربوط به کشورش است حرف بزند. دبیر و فوتبال به صورت کلی یا حتی نهادی نظیر فدراسیون فوتبال هم از این قاعده مستثنی نیستند. یعنی حتی اگر سوابق ورزشی دبیر به عنوان قهرمان المپیک و حضور در شورای شهر و ریاست یک فدراسیون المپیکی را هم کنار بگذاریم او به عنوان یک طرفدار - همان طور که خودش می‌گوید - حق دارد در مورد فوتبال و فدراسیون صحبت می‌کند. حتی می‌توان یک قدم فراتر رفت و گفت اتفاقا باید نظر دبیر و امثال او در مورد فوتبال را نه به عنوان وحی منزل که به عنوان یک نظر کارشناسی شنید. به هر حال او از تمام آنچه در موردش صحبت می‌کند، آگاهی دارد. هم ساختار‌های ورزش را می‌شناسد هم بحث بودجه هم اساسنامه. اینکه نظرش پذیرفته شود یا مورد توجه قرار بگیرد یک انتخاب از سوی طرف مقابل -اینجا فدراسیون فوتبال - است، اما اینکه بگوییم، چون دبیر در فدراسیون کشتی است «حق ندارد» در مورد فوتبال صحبت کند یا «چیزی از این موضوع نمی‌داند» یا باید «سرش به کار خودش باشد» کاملا نابجاست. در این میان البته یک وضعیت عرفی داریم. اینکه روسای فدراسیون‌ها سعی می‌کنند برای اینکه سوءتفاهم پیش نیاید و دلخوری شکل نگیرد در مورد فدراسیون‌های دیگر صحبت نکنند. این یک قرارداد نانوشته و یک ملاحظه بروکراتیک است نه یک گزاره کارشناسی و منطقی. در این میان اگر هر رییس فدراسیونی - اینجا دبیر - احساس کند حرفی در مورد وضعیت یک فدراسیون دیگر دارد با هیچ منع قانونی و اخلاقی در رابطه با بیان دیدگاهش روبه‌رو نیست.
تمجید دخالت نیست، انتقاد دخالت است؟
فدراسیون فوتبال در قبال تمجید و انتقاد سیاست دوگانه‌ای دارد. سیاستی که در قبال رسانه‌ها هم در چند سال گذشته دنبال کرده: اگر تمجید می‌کنید رسانه خوبی هستید و اگر انتقاد کردید حذف می‌شوید! در مورد علیرضا دبیر هم این سیاست دوگانه به صورت مشخص خودش را نشان داده است. در همین ۶ ماه نخست سال دبیر چندین بار در مورد فوتبال صحبت کرده بود، اما نه نبی نه تاج نه رسانه‌های نزدیک به مدیریت فدراسیون به مدیر کشتی نگفتند سرت به کار خودت باشد و تو را چه به فوتبال؟! چرا؟ چون دبیر انتقاد نکرده بود. دبیر در زمانی که بحث رفتن یا نرفتن تیم ملی به جام جهانی در میانه جنگ بود گفته بود «حرف دلم را بزنم؟ آره، چرا نرویم؟ مال مملکت است. یک فرصت است. ما فکر می‌کنیم تهدید است، اما می‌توانیم به فرصت تبدیلش کنیم. این بچه‌ها زحمت کشیده‌اند. این فوتبال فقط مال تیم ملی نیست، مال مملکت است.» دبیر در همان مصاحبه از مدیران فدراسیون و سرمربی تیم ملی تقدیر کرده و گفته بود «خدا را به حق حضرت زهرا قسم می‌دهم که نتیجه بگیرند. جام جهانی هم یک فرصت است و نمی‌دانم چرا به دل من افتاده که تیم از گروه بالا می‌رود.» زمانی که تیم ملی نتوانست از آسان‌ترین گروه تاریخ جام جهانی ۴۸ تیمی صعود کند و در دور گروهی حذف شد باز هم دبیر به دفاع از این تیم پرداخت و به رسانه‌ها گفت: «خداوند به تیم ملی عزت داد که در سه بازی شکست نخورد.» در آن مقطع کسی به یاد نمی‌آورد که تاج و دوستانش علیه دبیر موضع بگیرند که «به چه حقی در مورد رفتن یا نرفتن تیم ملی یا صعود کردن و نکردنش حرف می‌زنی؟» هیچ کس همانند سالاری عضو هیات رییسه فدراسیون به او نگفت «تزویر می‌کنی و مردم خادم را دوست دارند.» اتفاقا برعکس! از فدراسیون به برخی رسانه‌ها تاکید می‌شد که این جملات دبیر در مورد فوتبال وایرال شود! حال چطور ممکن است که امروز همین افراد به دبیر بگویند حق ندارد در مورد فوتبال اظهارنظر کند؟
فوتبال ایران را تحقیر کردید و طلبکارید!
باخت چهار بر یک امید‌های ایران مقابل کره شمالی و حذف از مرحله گروهی بازی‌های آسیایی در شرایطی رقم خورد که سایر اعضای کاروان ورزشی کشورمان در حال افتخارآفرینی برای ایران هستند؛ آن هم با بودجه‌ای ناچیز در قیاس با فوتبال. حال در این وضعیت چطور مدیران فدراسیون شکست خورده فوتبال انتظار دارند هیچ کس در مورد عملکرد فاجعه‌بارشان حرفی نزند؟ از سال ۲۰۱۰ و با حضور مهدی تاج در فدراسیون (ابتدا به عنوان نایب‌رییس و سپس رییس) فوتبال هیچ مدالی برای کاروان ایران در بازی‌های آسیایی به دست نیاورده است. بقیه رشته‌ها، مدیران، ورزشکاران و سایر اقشار جامعه ورزش چشم دارند و می‌بینند که سال‌ها گنده‌گویی و بودجه‌بلعی فدراسیون فوتبالی که ادعا دارد مستقل است، اما دم سفر دستش جلوی دولت دراز می‌شود که پول بلیت بگیرد چه نتیجه‌ای به دنبال داشته؟! اینکه دبیر می‌گوید دولت و مجلس و وزارت ورزش پول می‌دهند به فدراسیون فوتبال و باید بتوانند بر این نهاد نظارت کنند حرف بیجایی نیست. اگر تاج می‌توانست مثل محمد دادکان بدون یک ریال کمک گرفتن از دولت فوتبال را اداره کند آن وقت می‌توانست چنین ادعا‌هایی را مطرح کند که تازه در آن صورت هم باز کلی تبصره باید ردیف می‌شد. فدراسیون فوتبال اساسا نمی‌تواند خودش را یک جزیره مستقل در داخل کشور بداند که تنها به فیفا و‌ای‌اف‌سی و مجمع فدراسیون پاسخگو است. در این زمینه به تاج، نبی، سالاری و هر عضوی از فدراسیون فوتبال که از حرف‌های دبیر آشفته شده باید گفت عرضه داشتید و نتیجه می‌گرفتید تا کسی نتواند در مورد شما حرف بزند. اما وقتی از شکست پشته ساخته‌اید، بهتر است سکوت کنید.
تاج و همکارانش ترسیده‌اند!
همه این حرف‌ها به کنار. گوینده جملات به اضافه فحوای کلام دلیل اصلی برآشفتن فدراسیون‌نشینان بوده و دلیل اصلی این برآشفتن هم یک چیز است: ترس! وقتی فردی با جایگاه علیرضا دبیر از لحاظ نزدیکی به ساختار‌های تصمیم‌گیر و تصمیم‌ساز کشور از فدراسیون فوتبال انتقاد می‌کند و از کلمه «تصمیم نظام» حرف می‌زند چیزی نیست که بتوان به راحتی از کنار آن گذشت. فدراسیون فوتبال که این روز‌ها منتظر صدور ابلاغ حکم انفصال از خدمت تاج و همکارانش بابت صدور کیفرخواست در پرونده پاداش نجومی بعد از جام جهانی ۲۰۲۲ است متوجه چیده شدن تکه‌های پازل کنار هم شده و به همین دلیل به شدت احساس نگرانی کرده و آخرین راه را بستن شمشیر برای دبیر و سایرین از رو دیده است. وگرنه بعید بود تاج اجازه می‌داد فرد ناشناخته‌ای نظیر سالاری بخواهد خودش را جلوی دبیر قرار بدهد و در آتش این جنگ رسانه‌ای بدمد. اما گویا فدراسیون‌نشین‌ها به شیوه مرگ یک بار شیون هم یک بار تلاش کرده‌اند آخرین شانس‌های بقا را امتحان کنند.
این جنگ رسانه‌ای بین علیرضا دبیر و فدراسیون فوتبال بعید است به همین دو مصاحبه ختم شود. در روز‌های آینده حتما اتفاقات مهمی در این زمینه رخ خواهد داد.
