امروز نوجوانان و جوانان با انبوهی از الگو‌ها و شخصیت‌ها در فضای مجازی و رسانه‌ای روبه‌رو هستند. معرفی چهره‌های واقعی و اثرگذار قرآنی می‌تواند آنان را با انسان‌هایی آشنا کند که زندگی خود را با قرآن، اخلاق، تعلیم و خدمت به مردم پیوند زده‌اند.
دیدارنیوز _ سیدمحمد جعفرنژاد*: گاهی یک گفت‌وگوی کوتاه می‌تواند انسان را متوجه موضوعی مهم کند؛ موضوعی که شاید سال‌ها در ذهن بوده، اما فرصت بیان آن فراهم نشده است.
پنجشنبه دوم مهرماه ۱۴۰۵، همراه نوه‌ام که علاقمند به قرآن است، در مسیر مسجد مقدس جمکران با طلبه‌ای میانسال و از سادات هم‌قدم شدیم. وقتی متوجه شد از لاهیجان آمده‌ایم، از استاد محمود لطفی‌نیا نام برد و گفت: ایشان استاد و راهنمای بسیاری از ما بوده است.
شنیدن نام استاد حاج محمود لطفی‌نیا برایم بسیار شیرین بود. به او گفتم نوه‌ام در دارالقرآن لاهیجان فعالیت دارد و با استاد لطفی‌نیا آشناست و من نیز سال‌هاست به ایشان ارادت دارم.
آن طلبه در پایان گفت: از طرف من به استاد بزرگ، جناب آقای لطفی‌نیا، سلام برسانید و بگویید پورسعید، شاگرد شما، سلام رساند. این گفت‌وگوی کوتاه برای من یک پیام روشن داشت: اثرگذاری یک معلم قرآن می‌تواند سال‌ها و کیلومتر‌ها دورتر از محل فعالیتش، در دل شاگردانش باقی بماند.
پشت جایگاه استادانی مانند حاج محمود لطفی نیا سال‌ها مطالعه، تجربه، آموزش، صبر، پشتکار و عشق به قرآن قرار دارد. پرسش اینجاست که چرا این تجربه‌ها و الگو‌های موفق، آن‌گونه که شایسته است به نسل جوان معرفی نمی‌شوند؟
امروز نوجوانان و جوانان با انبوهی از الگو‌ها و شخصیت‌ها در فضای مجازی و رسانه‌ای روبه‌رو هستند. معرفی چهره‌های واقعی و اثرگذار قرآنی می‌تواند آنان را با انسان‌هایی آشنا کند که زندگی خود را با قرآن، اخلاق، تعلیم و خدمت به مردم پیوند زده‌اند. در این زمینه، نقش رسانه‌ها، به‌ویژه صداوسیما، بسیار مهم است. معرفی این شخصیت‌ها نباید تنها به یک مصاحبه کوتاه در مناسبت‌هایی مانند ماه مبارک رمضان و یا برنامه هایی، چون محفل و... محدود شود. زندگی آنان ظرفیت تولید مستند‌ها و برنامه‌های گفت‌وگومحور جذابی را دارد؛ برنامه‌هایی که مسیر زندگی، نخستین ارتباط با قرآن، استادان تأثیرگذار، دشواری‌ها، روش‌های آموزشی و عوامل موفقیت آنان را روایت کند. برای نسل جوان، دانستن اینکه یک استاد بزرگ قرآن چگونه مسیر خود را آغاز کرده، با چه مشکلاتی روبه‌رو شده و چگونه با تلاش و پشتکار به جایگاه امروز رسیده است، می‌تواند بسیار آموزنده‌تر از ده‌ها توصیه مستقیم باشد. در سراسر کشور، استادان، قاریان، حافظان و مربیان قرآنی بسیاری وجود دارند که بخش مهمی از تاریخ شفاهی فعالیت‌های قرآنی کشور را در حافظه خود دارند. ثبت و روایت این تجربه‌ها، تنها یک اقدام فرهنگی نیست؛ بلکه راهی برای حفظ و انتقال میراث قرآنی و تربیتی کشور است.
می‌توان مجموعه‌ای مستند و مستمر تولید کرد که در هر قسمت، زندگی و تجربه یکی از چهره‌های موفق قرآنی را روایت کند؛ از گفت‌و‌گو با شاگردان قدیمی تا بازخوانی خاطرات و بررسی روش‌های تربیتی آنان. شاید بهترین تجلیل از یک استاد قرآن، تنها برگزاری مراسم بزرگداشت نباشد؛ بلکه معرفی مسیر زندگی و تجربه‌های او به نسلی باشد که قرار است این راه را ادامه دهد.
آنچه در مسیر جمکران اتفاق افتاد، در ظاهر یک گفت‌وگوی کوتاه بود؛ اما برای من حامل پیامی بزرگ‌تر شد. نام استاد لطفی‌نیا از زبان شاگردی شنیده شد که سال‌ها پس از شاگردی، هنوز استاد خود را با احترام و محبت یاد می‌کرد. شاید یکی از بهترین نشانه‌های موفقیت یک معلم همین باشد که سال‌ها بعد، شاگردش هنوز او را به عنوان یک الگو به یاد آورد.
امیدوارم ما گیلانی‌ها قدر چهره‌های فرهیخته، قرآنی و اخلاق‌مدار سرزمین مان را بیشتر بدانیم و رسانه‌ها نیز با نگاهی جدی‌تر، این سرمایه‌های ارزشمند را به جامعه و نسل جوان معرفی کنند.
این یادداشت را پس از اقامه نماز ظهر و عصر، در محوطه مسجد مقدس جمکران، در تاریخ دوم مهرماه ۱۴۰۵ نوشتم؛ به امید آنکه نام و یاد خادمان قرآن و اخلاق، به‌ویژه استاد حاج محمود لطفی‌نیا، در میان مردم و نسل‌های آینده زنده و ماندگار بماند.
*فعال رسانه‌ای
