گسترش دامنه درگیری، در بلندمدت این پرسش را ایجاد میکند که چگونه قرار است این دامنه بحران جمع شود
دیدارنیوز: محمدصادق جوادی حصار گفت: اگر ایران درگیر یک میدان گسترده و فرسایشی شود، هم از نظر منابع، هم از نظر توان لجستیکی و هم از نظر فضای روانی جامعه، تحت فشار قرار خواهد گرفت.
به نقل از اعتماد، بخشهای مهم این گفتوگو را میخوانید؛
«گاهی در برخی مناسبات، طرف مقابل با دادن یک امتیاز مقطعی و بزرگ، سطح انتظارات را بالا میبرد، اما بعد از آن، همان امتیاز به ابزاری برای فشار و زمینگیر کردن طرف مقابل تبدیل میشود. در عرصه سیاست بینالملل نیز چنین سناریویی دور از ذهن نیست؛ یعنی امتیاز اولیه نه از سر قدرتبخشی واقعی، بلکه برای طراحی یک دام در مراحل بعدی ارایه میشود.
آمریکا حقیقتا غیر قابل اعتماد است، اما باید مراقب لایههای پنهان راهبرد نظامی این کشور باشیم. اگر ایران درگیر یک میدان گسترده و فرسایشی شود، هم از نظر منابع، هم از نظر توان لجستیکی و هم از نظر فضای روانی جامعه، تحت فشار قرار خواهد گرفت.
باید توجه داشت که گسترش دامنه درگیری، هرچند در کوتاهمدت ممکن است به عنوان پاسخ متقابل قابل فهم باشد، اما در بلندمدت این پرسش را ایجاد میکند که چگونه قرار است این دامنه بحران جمع شود. وقتی آتش تنش به چند نقطه منطقه سرایت کند، کنترل آن دشوارتر میشود و هر بازیگر جدیدی که وارد میدان میشود، پیچیدگی مدیریت بحران را افزایش میدهد.
استراتژیستهای نظامی و دفاعی کشور بهخوبی با الزامات میدان آشنا هستند و حتما میدانند چگونه از کشور دفاع کنند، اما در کنار توان نظامی، یک عنصر تعیینکننده دیگر نیز وجود دارد و آن، هوش و تدبیر در سطح کلان تصمیمگیری است. امروز بیش از هر زمان دیگری باید میان میدان، صف و ستاد هماهنگی کامل برقرار باشد تا کوچکترین نشانهای از تشتت و اختلاف به بیرون مخابره نشود.
امروز فقط جنگ نظامی تعیینکننده نیست. تبلیغات، عملیات روانی، روایتسازی و جهتدهی به افکار عمومی، بخش جداییناپذیر هر منازعهای است.
ممکن است در ظاهر، برخی جریانها خود را مدافع میدان معرفی کنند، اما در عمل با تهییج، شتابزدگی و فشار برای تصمیمهای عجولانه، به پیچیدهتر شدن شرایط کمک کنند. از این رو، مدیریت این فضا نیز به اندازه مدیریت میدان نظامی اهمیت دارد.
دفاع از کشور، امنیت ملی و منافع عمومی یک اصل قطعی است، اما این جبهه باید در مسیری حرکت کند که نظام و نهادهای عالی تصمیمگیر تعیین میکنند.
اگر سیاست رسمی کشور بر این باشد که ابتدا راه گفتوگو، تفاهم و کاهش تنش آزموده شود، این مسیر نه تنها نشانه ضعف نیست، بلکه میتواند پشت جبهه طرف مهاجم را خالی کند. وقتی شما همزمان از ابزار گفتوگو و ابزار قدرت استفاده میکنید، در واقع امکان مانور طرف مقابل را کاهش میدهید. اگر دشمن در میانه مذاکره دست به تعرض بزند، این عهدشکنی به زیان خود او تمام میشود، به شرط آنکه ما بتوانیم از نظر دیپلماتیک و رسانهای، روایت درست را تثبیت کنیم و این فرصت را علیه خودمان هدر ندهیم.
در جهان امروز، تفنگ، موشک، تانک، زیردریایی و هواپیما هر کدام جای خود را دارند، اما آنچه از همه اثرگذارتر است، هوش و تدبیر در مدیریت صحنه است. اگر این هوشمندی در سطوح مختلف حاکم شود، میتوان هم از توان دفاعی بهره برد و هم مانع از گرفتار شدن کشور در یک بازی فرسایشی شد.
امیدوارم مسوولان عالی کشور، نیروهای نظامی، امنیتی و اطلاعاتی با درایت کامل این شرایط را مدیریت کنند تا ایران بتواند بدون گرفتار شدن در تله طراحیشده دشمن، از این مرحله عبور کند.»
