جام جهانی ۲۰۲۶ با جدال دیدنی آرژانتین و اسپانیا در فینال، امشب (ساعت ۲۲:۳۰ به وقت ایران) به پایان میرسد؛ همه در انتظار دیدن جادویی دیگر از پادشاه فوتبال هستند؛ آیا مسی اسطورهای بار دیگر فاتح جام جهانی میشود یا لاورخا پس از لهکردن فرانسه، جام را به خانه میبرد؟
دیدارنیوز: قطعا بازیکنان آرژانتین هم میدانند بدون مسی باید فینال متلایف را از تلویزیون خانه تماشا میکردند.
پیش از آغاز جام جهانی، اگر از هر تحلیلگری میپرسیدی مدعی اصلی قهرمانی کیست، کمتر کسی نام آرژانتین را میان نخستین گزینهها میآورد. حق هم داشتند. تیم روی کاغذ، نه پرستارهترین بود، نه جوانترین و نه کاملترین. نسل، دیگر شکوه قطر را نداشت و در بسیاری از خطوط از رقبایی مثل اسپانیا، فرانسه یا حتی انگلیس عقبتر به نظر میرسید.
تمام این تحلیلها از لحاظ منطق فوتبال و آن چه در فصل باشگاهی دیده بودیم، درست بود. خط دفاع به شدت شکننده جلوه کرد، رومرو بخشی عمدهای از فصل را در خانه بود، مکآلیستر در تفکرات اسلوت غرق شد، انزو در فصل متلاطم چلسی در قیاس با قطر ضعیفتر توپ زد، مارتینس، آقای گل سری آ در تیم ملی از فرمش فاصله گرفت. خولیان آلوارس گلهای مهمی برای اتلتیکومادرید به ثمر رساند، اما از نظر عددی چندان قابل اتکا نبود. خوشبینانهترین پیشبینیها هم نهایتا آرژانتین را در ۴ تیم برتر قرار نمیداد.
هیچ نمودار آماری، توان اندازهگیری یک اتفاق خاص را نداشت. آرژانتین هنوز آخرین پادشاه را در خود میدید.
همه از تکرار فاجعه ۲۰۰۲ حرف میزدند؛ همان سرنوشت تلخی که قهرمان جهان را در همان ابتدای مسیر از تخت پایین کشید. فوتبال امروز، فوتبال شدت، سرعت و پرس بیامان است و آرژانتین، روی کاغذ، سلاح کافی برای فتح این میدان نداشت.
اما تاریخ همیشه با منطق نوشته نمیشود. گاهی تمام ارتشها صف میکشند، تمام نقشهها آماده است و همه منتظر سقوط آخرین قلعهاند. هنوز یک پادشاه روی دیوار ایستاده؛ نه با جوانیِ شمشیرش، بلکه با تجربه جنگها.
مسی دیگر آن وینگر برقآسای بارسلونا نبود. دیگر نمیتوانست مدافع را از نیمه زمین محو کند. او چیزی خطرناکتر شد. تنها با یک نگاه، یک مکث یا یک لمس، مسیر نبرد را عوض میکرد. ما نسخه ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۶ را خاطر داریم؛ بیرحم و سرعتی. با بالا رفتن سنش، سیاست رفتاری هم اضافه شد. دیگر نیازی به سرعت نداشت، چون هیچ چیزی در دنیای اجسام و انسانها، سرعت تفکر و آنالیز مسی را به خودندیده.
میگفتند شاید فینال لوسیل، آخرین بازی مسی باشد؛ آخرین صفحه از یک افسانه؛ تمام شدن در اوج. لذتبخش و خاص. مسی پس از پیروزی آرژانتین مقابل کرواسی در نیمهنهایی دسامبر ۲۰۲۲ گفت: «از اینکه سفرم در جامهای جهانی را در یک فینال به پایان رساندم و آخرین بازیام را در یک فینال انجام میدهم، بسیار خوشحالم.»
۴ سال گذشته و مسی هنوز در راس امور است. امشب با ۳۹ سال و ۲۵ روز سن، مسنترین بازیکن فینال جام جهانی خواهد بود. تنها دینو زوف، دروازهبان ایتالیایی (۴۰ سال و ۱۳۳ روز در سال ۱۹۸۲) با سن بیشتر از او در این فینال حضور داشته.
با توجه به فرمش در مسابقات ۲۰۲۶، این احتمال وجود دارد به مسنترین گلزن فینال جام جهانی تبدیل شود و رکورد نیلس لیدهولم از فینال ۱۹۵۸ بین سوئد و برزیل (۳۵ سال و ۲۶۴ روز) را بشکند.
درست مانند مسابقات ۲۰۲۲، مسی تقریباً به تنهایی آرژانتین را به این فینال رسانده. شاید اگر هتتریک در دیدار آرژانتین - الجزایر نبود، قصه یک جام فرق میکرد. امباپه، هالند و کریستیانو رونالدو با فشار کمتری بازیها را دنبال میکردند.
او در ۱۲ گل از ۱۹ گل آرژانتین در این جام جهانی (۶۳٪) تاثیر مستقیم داشته (۸ گل و ۴ پاس گل). حتی سانتر منجر به گل به خودی دینی بورخس در بازی مرحله یکشانزدهم نهایی مقابل کیپ ورد را هم فراهم کرد. در مسیر رسیدن به فینال ۲۰۲۲، مسی در ۸ گل از ۱۲ گل (۶۷ درصد) نقش داشت و در فینال مقابل فرانسه ۲ گل دیگر به ثمر رساند.
از زمان دیگو مارادونا در سال ۱۹۸۶، هیچ ملتی به اندازه آرژانتین در دوران مسی به یک بازیکن وابسته نبوده. به جز اولین جام جهانیاش در سال ۲۰۰۶، در تمام دورههای جام جهانی حداقل در ۴۲ درصد از شوتهای تیمش نقش داشته.
در هر صورت، مسی دوران درخشان خود در جام جهانی را در دیدار با اسپانیا به پایان میرساند.
آرژانتین تیم کاملی نبود، اما هر بار بازی از دستش خارج میشد، شماره ۱۰ دوباره نبض ماجرا را به دست میگرفت. وقتی تیم نفس کم میآورد، زمان میخرید. وقتی امید کمرنگ میشد، دوباره آتش را روشن میکرد. شاید به همین دلیل بزرگترین اشتباه درباره آرژانتین، نه دستکم گرفتن کیفیت این تیم بلکه فراموش کردن این حقیقت نام داشت؛ تا وقتی آخرین پادشاه روی تخت نشسته، جنگ تمام نشده.
فوتبال، برخلاف آنچه ما تحلیلگران دوست داریم باور کنیم، همیشه با اعداد تمام نمیشود. گاهی یک نفر، تمام معادلات را به آتش میکشد. در قصهها، گاهی آخرین اژدها، سرنوشت یک قاره را تغییر میدهد. آرژانتین شاید بهترین تیم جام جهانی نباشد، اما مسی را داشت؛ و تا وقتی او در میدان قرار دارد، هر پیشبینی، فقط یک پیشبینی باقی میماند!
شاید همین، زیباترین ویژگی فوتبال باشد؛ اینکه هنوز هم گاهی، افسانهها دیرتر از آنچه منطق انتظار دارد از صحنه خارج میشوند.
