الکساندر ابنوس، نویسنده ارشد گاردین با تمجید از عملکرد علیرضا بیرانوند در دیدار ایران برابر بلژیک نوشت: شیرجه نجاتبخش علیرضا بیرانوند در دقیقه ۵۹ گویی دهان تمام ۷۰ هزار و ۳۱۷ تماشاگر حاضر در ورزشگاه لسآنجلس را از تعجب باز نگه داشت.
دیدارنیوز: الکساندر ابنوس، نویسنده ارشد گاردین در مقالهای با عنوان «تلفیق گذشته و آینده» از نقش الهامبخش و امیدآفرین بیرانوند برای تیم ملی میگوید.
تیم ملی ایران در مسیر آمادهسازی برای آینده به گذشته خود چشم دوخت. پیش از تقابل روز یکشنبه مقابل بلژیک پر ستاره، یک ویدئوی انگیزشی برای اعضای تیم پخش شد؛ شامل تصاویری که علیرضا جهانبخش آن را لحظات فراموشنشدنی ۲ حضور اخیر ایران در جام جهانی نامید.
ویدئو شامل دفاع سرسختانه، فشار تهاجمی و معدود لحظات درخشش در زمین مقابل قدرتهای جهانی مانند اسپانیا و پرتغال بود؛ این لحظات ویژگیهای بارز و فوقالعاده نسل جدید از یک مهد مغرور فوتبال را شکل داده.
چنین اقدامی برای تیمهای به دنبال کسب اعتماد به نفس به خودی خود تاکتیک غیرمعمولی به شمار نمیرود و بازی روز یکشنبه قطعاً یک مسابقه بزرگ به شمار میرفت، اما در یک همزمانی جالب، این ویدئوی نگاه به گذشته در نهایت بزرگترین لحظه تساوی بدون گل را پیشبینی کرد؛ نتیجه، ایران را در آستانه ثبت بهترین عملکرد تاریخ خود در جام جهانی قرار میدهد.
شیرجه نجاتبخش علیرضا بیرانوند در دقیقه ۵۹ گویی دهان تمام ۷۰ هزار و ۳۱۷ تماشاگر حاضر در ورزشگاه لسآنجلس را از تعجب باز نگه داشت. این صحنه از یک جهت عادی هم بود. بیرانوند پیش از این هم لحظات ماندگاری در جام جهانی خلق کرد؛ مثل مهار پنالتی کریستیانو رونالدو در سال ۲۰۱۸. او همچنین تأثیر مشابهی در یک شلوغی روی خط دروازه داشت و مانع گلزنی حریف در پیروزی یک بر صفر ایران مقابل مراکش در همان تورنمنت نام گرفت. ویدئو روی این لحظه تمرکز دارد.
سامان قدوس، هافبک ایران گفت: «اکنون هم دقیقاً همان موقعیت تکرار شد. اتحاد و روحیه جنگندگی ما برای یکدیگر، کشورمان و مردم. تلاش میکنیم در هر بازی به خاطر مردم برنده شویم و گل نخوریم و این باعث میشود موقعیتهایی شبیه به این رقم بخورد.»
ایران با لحظات پایانی و سرنوشتساز در تورنمنتهای بزرگ غریبه نیست. آنها در سال ۲۰۲۲ با شکست مقابل آمریکا به شکلی دردناک از صعود به مرحله حذفی بازماندند. در سال ۲۰۱۸ مغلوب ضربه بیرون پای ریکاردو کوارشما و در سال ۲۰۱۴ اسیر جادوی لیونل مسی شدند، اما میتوان حس کرد مهار توپ بیرانوند میتواند اولین قدم در مسیری متفاوت باشد.
علیرضا جهانبخش، هافبک ایران معتقد بود ایران میتوانست بازی را مقابل بلژیکِ ۱۰ نفره ببرد. او گفت: «در تورنمنتهای گذشته، چه جام ملتهای آسیا و چه جامهای جهانی در دقایق پایانی به آنچه شایستگیاش را داشتیم نرسیدیم و اکنون یکی از همان زمانهاست؛ بنابراین کنترل اوضاع واقعاً در دست خودمان قرار دارد تا کارمان را در درجه اول برای مردم کشورمان و سپس برای خودمان انجام دهیم. برخی از ما بیش از ۱۰ یا ۱۲ سال کنار هم بازی میکنیم. امیدوارم بتوانیم بهترین عملکرد خود را مقابل مصر به نمایش بگذاریم.»
درخشش ویژه بیرانوند جذابیت منحصربهفردی به این مسابقه بخشید، اما در خارج از ورزشگاه لسآنجلس از زمان حضور قبلی ایران یعنی تساوی ۲ بر ۲ مقابل نیوزیلند، تغییر چندانی شکل نگرفت. هواداران ایرانی با انواع لباسهای مختلف در آنجا حضور داشتند و مشتاق بودند تیم خود را در تلاش برای صعود تاریخی به دور دوم جام جهانی ببینند.
در میان جمعیت، بخش بزرگی از معترضان همچنان حضور داشتند؛ از جمله گروهی نزدیک به ۲۰۰ نفر. برخی دیگر خشم خود را متوجه فیفا کردند. در بیرونیترین محوطه ورزشگاه تصویری از یک کولهپشتی با برچسب ۱۶۸ روی یک بنر به چشم خورد و به جان باختن ۱۶۸ نفر در حمله ایالات متحده به یک مدرسه ایرانی اشاره داشت. این عبارت روی بنر دیده میشد: «نه به بازیهای جنگی فیفا».
پرچمهای قبل از انقلاب ایران همچنان به چشم میآمد. اگرچه این پرچمها به درخواست دولت ایران اسماً ممنوع بودند، اما تماشاگران آنها را همراه داشتند. تشدید سختگیریها اجازه داد تعداد بیشتری از آنها در بدو ورود نسبت به دفعه قبل ضبط شود. دستفروشان به راحتی میزهای محصولات خود را با همین نشان در بیرون دروازههای ورزشگاه چیدند.
هنگام پخش سرود ملی، هو کردنها و اعتراضها به همان اندازه به گوش رسید. با شروع بازی در حساسترین لحظات، جمعیت با هر حمله خطرناک بلژیک و هر دفاع جانانه ایران به هیجان میآمد. تماشاگران پس از سرنگون شدن مهدی طارمی در موقعیت تکبهتک توسط ناتان انگوی با صدای بلند، اخراج او را خواستند و وقتی خواستهشان برآورده شد به تشویق پرداختند.
علیرضا جهانبخش، هافبک ایران گفت: «میدانیم مردم لایق چیزهای زیادی هستند؛ حتی کسانی که امروز با افکار، ایدئولوژیها و فرهنگهای متفاوت و از شهرهای مختلف ایران به ورزشگاه آمدند. ایرانیها در هر جای جهان در برخی مسائل مشترک هستند؛ یکی تیم ملی، یکی قرمهسبزی و دیگری تهدیگ!»
وضعیت کنونی تماشاگران به طرز عجیبی نوعی تغییر را نشان میدهد. ایران در سال ۲۰۲۲ اولین بازی خود در جام جهانی را در حالی انجام داد که سکوها شاهد اعتراضات مکرر بود، اما تا زمان بازی دوم، آن نمایشها به شدت کاهش یافت و برخی تماشاگران میگفتند از نظارت ماموران در لباس هواداران واهمه دارند. در آن زمان تقابل با برخی معترضان به چشم خورد. این بار، اما اگر بحث و جدلی هم وجود داشت به شکل جزئی و فردی شکل میگرفت.
عملکرد ایران در درون زمین ثبات خود را حفظ کرد؛ همان دفاع سرسختانه و گاهی نامنظم و همان خلاقیت توأم با جنگندگی در خط حمله. بلژیک با حملات تیز خود نفوذ میکرد، اما ضربه نهاییِ کاری را نداشت و شجاع خلیلزاده در تمام طول مسابقه روملو لوکاکو را گرفت. ایران تصور میکرد لحظه باشکوهش در نیمه اول رقم خورده. طارمی یک ضربه ایستگاهی هوشمندانه را به گل تبدیل کرد، اما داور به درستی آن را آفساید دانست.
در عوض، آن لحظه موعود در دقیقه ۵۹ توسط بیرانوند رقم خورد. دروازهبان تراکتور پس از درخشش در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه از گمنامی نسبی بیرون آمد؛ وقتی بارزترین ویژگی او، پرتابهای بلند و منجنیقوار توپ از محوطه جریمه خودی بود؛ مهارتی که ریشه در دوران کودکی او و پرتاب سنگ با دوستانش در طبیعت ایران همراه با خانواده عشایریاش داشت. او از همان خانواده و به قصد دنبال کردن رویاهای فوتبالیاش جدا شد.
سامان قدوس، هافبک ایران درباره بیرانوند گفت: «او امروز شگفتانگیز نشان داد و چند سالی است فوقالعاده ظاهر میشود. بهترین دروازهبان تاریخ کشورمان نام دارد.»
