نقش احساسات در ایجاد میل ناگهانی به خوراکی‌ها

دیدارنیوز: گرسنگی همیشه به این معنا نیست که بدن واقعاً به غذا نیاز دارد؛ گاهی این میل به خوردن از استرس، ناراحتی، خستگی، بی‌حوصلگی یا حتی عادت‌های روزمره ناشی می‌شود. به همین دلیل در روان‌شناسی تغذیه، بین گرسنگی واقعی و گرسنگی عصبی تفاوت مهمی قائل می‌شوند. 

به نقل از چندثانیه آنلاین، گرسنگی واقعی یک نیاز زیستی است که معمولاً به‌تدریج ایجاد می‌شود و با نشانه‌های بدنی مثل خالی شدن معده، صدای شکم، افت انرژی، ضعف یا کاهش تمرکز همراه است. در این حالت، بدن به سوخت نیاز دارد و معمولاً با یک وعده غذایی ساده، متعادل و معمولی هم احساس رضایت و سیری پیدا می‌کند. 

در مقابل، گرسنگی عصبی بیشتر یک واکنش هیجانی است تا یک نیاز جسمی و معمولاً به‌صورت ناگهانی ظاهر می‌شود.  در این وضعیت، فرد اغلب هوس غذا‌های خاصی مثل شیرینی، شکلات، چیپس یا فست‌فود می‌کند، چون ذهن به‌دنبال آرامش یا لذت فوری است. 

از نظر علمی، این نوع گرسنگی با سیستم پاداش مغز ارتباط دارد و غذا‌های پرقند و پرچرب می‌توانند برای مدت کوتاهی حس بهتری ایجاد کنند. اما، چون مشکل اصلی کمبود انرژی نیست، بعد از خوردن هم ممکن است میل ادامه داشته باشد و حتی احساس پشیمانی یا عذاب وجدان ایجاد شود. 

یکی از تفاوت‌های مهم این دو نوع گرسنگی، نوع شروع آنهاست؛ گرسنگی واقعی آرام و تدریجی پیش می‌آید، اما گرسنگی عصبی ناگهانی و فوری است. همچنین در گرسنگی واقعی، فرد با انواع غذا‌ها راحت‌تر کنار می‌آید، اما در گرسنگی عصبی معمولاً فقط یک خوراکی خاص وسوسه‌انگیز به نظر می‌رسد. 

برای تشخیص بهتر، می‌توان کمی مکث کرد و از خود پرسید: آیا واقعاً معده‌ام خالی است یا فقط ذهنم به‌دنبال آرام شدن است؟ همین چند لحظه توجه و آگاهی می‌تواند کمک کند تفاوت میان نیاز واقعی بدن و میل هیجانی به غذا را بهتر بشناسیم.