احمد زیدآبادی، فعال سیاسی در یادداشتی با عنوان «آرزو و دعا کنید! » به مذاکرات پیشروی ایران و آمریکا در استانبول اشاره کرد و نوشت: در پشت شکست مذاکرات، نه دمکراسی در انتظار است، نه تغییر رژیم، نه توسعه، نه رفاه، نه آرامش و نه یک زندگی عادی حداقلی! آنچه هست بیثباتی است و ناامنی و برادرکشی و از دست رفتن امکانات زیربنایی و تخریب زیستمحیط و قحطی و آوارگی و چه بسا نابودی ایرانزمین!
دیدارنیوز _ احمد زیدآبادی:
هر ایرانی که دلش برای کشورش میسوزد اگر آتئیست است باید آرزو کند و اگر اهل ایمان است باید از خدا بخواهد که مذاکرات استانبول به توافق و سرانجامی خوش منجر شود.
در پشت شکست مذاکرات، نه دمکراسی در انتظار است، نه تغییر رژیم، نه توسعه، نه رفاه، نه آرامش و نه یک زندگی عادی حداقلی! آنچه هست بیثباتی است و ناامنی و برادرکشی و از دست رفتن امکانات زیربنایی و تخریب زیستمحیط و قحطی و آوارگی و چه بسا نابودی ایرانزمین!
پیش از این، هرگاه در بارهٔ خطرات پیش روی بیثباتی در کشور هشدار داده میشد، جمعی خیالپرور معترض میشدند که نخیر! ما ایرانیان مردمی متمدن و بافرهنگیم و به خلاف سوریها و لیبیاییها و سودانیها هرگز در دام خشونت و تخریب و انتقامجویی و کشت و کشتار نمیافتیم!
فاجعهای که در دی ماه در کشور ما رخ داد و هزاران جان عزیزی که در دو شب از دست رفت، تمام این نوع خیالات خام را در چشم جهانیان باطل کرد، اما عدهای همچنان مرغشان یک پا دارد!
از قضا ما ایرانیها در هنگامهٔ کین و غضب، نسبت به دیگر ملتها در برابر مخالفان خود بیرحمتریم و تا آنها را "کفن نکنیم" آرام نمیگیریم. این شعار "کفن کردن" که در انقلاب ۵۷ بر سر زبان میلیونها تظاهرکننده بود و اکنون نیز دوباره احیا شده است، خود گواه میزان تحمل و رواداری و قدرت صلح و سازش بسیاری از ایرانیان در هنگامهٔ خشم و خروش است! پس دلداری بیدلیل به خود ندهیم!
باری، جمهوری اسلامی باید بداند که در صورت شکست مذاکرات و شروع جنگ، کشور ما با وضعیتی بینهایت مهیب روبهرو میشود و حتی توان به آتش کشیدن منطقه و فرض وارد کردن تلفات بسیار به ارتش متخاصم، تغییری در معادلهٔ شوم اضمحلال کشور وارد نمیکند!
مخالفان برانداز جمهوری اسلامی هم باید بدانند که جنگ هیچ خیری برای هیچ ایرانی از جمله برای خود آنها ندارد و نه تنها پست و مقام و موقعیتی در انتظارشان نیست، بلکه به مجرد ظهور فجایع جنگ، به هدف نخست خشم مردمان جنگزده و به فلاکت افتاده تبدیل میشوند؛ بنابراین برای نجات ایران، هیچ راهی نیست جز اینکه همگی با اجماع و اتحادی ملی، خواهان حل و فصل این بحران بیسابقه از راه مذاکره و توافق شویم و از این طریق کشورمان را به مسیر توسعه و روال طبیعی بکشانیم.
